ความทรงจำจบลง
ซูโม่กับหยานจิวซีมองสบตากัน ในแววตาของทั้งคู่บรรจุความรู้สึกนับไม่ถ้วนที่พรรณนาเป็นถ้อยคำไม่ได้ รู้กันในใจโดยไม่ต้องเอ่ยปาก
"งั้นเหรอ… เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้วสินะ?"
ซูโม่เกาหัวแกรก ๆ แล้วเผยรอยยิ้มบริสุทธิ์ที่หาดูได้ยาก
พูดตามตรง คำตอบนี้ไกลเกินกว่าที่เขาคาดไว้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าตอนอายุ 8 ขวบนั้นเขาเคยเจอหยานจิวซีมาแล้ว แถมยังช่วยชีวิตเธอเอาไว้อีกต่างหาก
หยานจิวซียื่นหัวมาถูไถที่อกของซูโม่เบา ๆ แล้วพึมพำเสียงเบาหวิว "จ๊ะเอ๋ พวกเราคุ้นเคยกันมาแต่ไกลแล้ว เพียงแต่สมองคุณช้ากว่าคนอื่น หรือไม่ก็คือสาวน้อยคนนี้ไม่ได้ฝากความประทับใจให้ท่านอัจฉริยะซูไว้เลยสักนิด ก็แล้วแต่จะฟันธงก็แล้วกัน ยังไงฉันก็จดจำเธอไว้ในใจมาโดยตลอด ไม่เคยลืมเลยแม้แต่นิด"
เมื่อถูกเยาะเย้ยเช่นนั้น ซูโม่ก็ทำได้เพียงยิ้มขื่น ๆ "สาว ๆ พูดว่าไรน่ะ ตอนนั้นก็ยัง…ยังเด็กอยู่ ไม่ได้คิดอะไรขนาดนั้นหรอก ก็แค่คิดว่าช่วยคนตกน้ำไง"
พูดจบ เขาก็เกิดข้อสงสัยขึ้นมาในใจ "อ้อ ถูกแล้ว ชั้นจำได้ว่าตอนนั้นบอกแค่ชื่อไป ผ่านมาตั้งหลายปี เธอรู้ได้ไงว่าชั้นเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมหมายเลขสอง?"
"สำหรับเธออาจผ่านมาหลายปี"
หยานจิวซีแนบข้างหูแนบชิดกับหน้าอกของซูโม่ ริมฝีปากยกยิ้มหวาน แล้วเล่าเบา ๆ "แต่สำหรับฉัน เธออยู่ในสายตาฉันมาโดยตลอด ฉันแอบตามดูเธอมาตลอด เพียงแต่เธอไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง"