หลังจากซูโม่ดื่มน้ำเสร็จ เหยียนจิ่วซีก็ถือขวดเปล่าเดินลงจากเวที พอผ่านแถวแรกก็ถูกลู่หว่างโยวกดให้นั่งบนเก้าอี้ว่างข้างๆ กู้เป่ยทันที
"พี่หว่างโยว พี่..."
"นั่งนี่แหละ เราคุยกันหน่อย"
ลู่หว่างโยวหันไปกระพริบตาใส่กู้เป่ยแล้วเอ่ยถาม "เราเปลี่ยนที่นั่งกันหน่อยได้ไหม"
"ได้... ได้ค่ะ!" กู้เป่ยก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด แล้วรีบย้ายไปนั่งที่ของลู่หว่างโยว สายตาก็มองไปทางเหยียนจิ่วซีเป็นระยะๆ ในหัวก็ผุดสามคำขึ้นมาเอง
สวยเกินไปแล้ว!
เหมือนเทพธิดาที่ตกลงมาในโลกมนุษย์ แค่บุคลิกนั้นก็ทำให้กู้เป่ยยอมแพ้ใจ ใบหน้าเล็กๆ อดไม่ได้ที่จะปรากฏแววหดหู่ เธอนึกถึงคำพูดของลู่หว่างโยว "เธอน่ะหมดหวังแล้ว!"
นี่มันมีวาสนาแต่ไร้โชคชะตาใช่ไหม?
ครั้งแรกที่กู้เป่ยเห็นซูโม่ในศึกจ้าวสมอง เธอก็รู้ตัวว่าเจอคนที่ใช่แล้ว ตั้งแต่นั้นมาเธอก็แอบชอบซูโม่มาตลอด แม้จะรู้ว่าเขามีแฟนแล้ว แต่เวลาชอบใครสักคน มันก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ
จนกระทั่งไม่กี่วันก่อน ภายใต้การบีบคั้นของเซี่ยปิงอวี่ กู้เป่ยจึงจำยอมรับว่าชอบซูโม่ จากนั้นเซี่ยปิงอวี่ก็ช่วยวางแผนให้ จนนำไปสู่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้
กู้เป่ยรู้มาตลอดว่าเหยียนจิ่วซีสวยมาก และเคยเห็นจากระยะไกลหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้อยู่ใกล้ขนาดนี้ การสังเกตระยะใกล้ทำให้เธอรู้สึกสิ้นหวัง เพราะเหยียนจิ่วซีสวยจนแม้แต่เธอยังอดใจชอบไม่ได้
ถามหน่อย สาวแบบนี้จะมีผู้ชายคนไหนปฏิเสธได้?
ไม่มี!
อีกอย่าง เท่าที่กู้เป่ยรู้จักซูโม่ เขาไม่ใช่คนเจ้าชู้...