“ข้ากินอิ่มแล้ว พวกเจ้ากินต่อเถอะ…”
หลี่เหรินฮุยมุมปากกระตุก ลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานไป นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ซูโม่กับเหยียนจิ่วซีอวดความรักต่อหน้าเขา แต่ทุกครั้งเขาก็แทบทนไม่ไหว
มัน…ยั่วโมโหชะมัด!
“อะแฮ่ม—”
เฉินเต้าหมิงไม่ได้พูดอะไร ลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงาน ส่วนเหอกวงเหวินก็ไม่คิดจะอยู่เป็นก้างขวางคอตามธรรมชาติ จึงเดินตามออกไปด้วย ทั้งห้องทำงานเหลือเพียงซูโม่และเหยียนจิ่วซีสองคน
“ทำไมพากันไปหมดล่ะ?”
เห็นสถานการณ์เช่นนี้ ซูโม่ก็อดงุนงงใจไม่ได้ มองอาหารเต็มโต๊ะแล้วบ่นพึมพำขึ้นมา “ข้าวกับกับข้าวเต็มโต๊ะแบบนี้ พวกเราสองคนกินไม่หมดหรอกนะ!”
“เสี่ยวโม่ พวกเรากินข้าวก่อนเถอะ”
เหยียนจิ่วซีหน้าแดงระเรื่อ เธอเดาออกว่าทำไมทั้งสามคนถึงได้เป็นแบบนี้ คงเป็นเพราะเมื่อกี้…
“ได้!”
ซูโม่ตบท้องตัวเอง แล้วพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า “ในฐานะนักกินอาหารแห้งอย่างข้า ไม่มีอะไรต้องกลัว เริ่มกินเลย!”
“ฮึ—”
เหยียนจิ่วซีเม้มปากหัวเราะออกมา ก่อนจะค้อนขวับใส่ซูโม่ด้วยความหมั่นไส้ ท่วงท่าแบบนั้นทำให้ซูโม่ถึงกับเหม่อไปชั่วขณะ รู้สึกขึ้นมาทันใดว่าข้าวในชามไม่อร่อยเสียแล้ว
“เสี่ยวซี ข้า…”
“กินข้าว”
เหยียนจิ่วซีกะพริบตาปริบๆ ด้วยท่าทางใสซื่อไร้เดียงสานั่น ทำให้ซูโม่รู้สึกเหมือนมีก้างติดคอ คำพูดที่มาถึงปากก็กลืนกลับลงไป
เฮ้อ!
มองเห็นกับข้าวแต่กินไม่ได้ น่าเศร้าจริงๆ!
ชักกระบี่ฟันสายน้ำ สายน้ำยิ่งไหลแรง มีเพียงกินข้าวเท่านั้นถึงจะคลายทุกข์ได้!
กินข้าว…
…
“เสี่ยวซี ขอขวางีบนะ ถึงเวลาแล้วปลุกข้าด้วยล่ะ”
“อืม”
กินข้าวเสร็จแล้ว ซูโม่ก็นอนลงบนโซฟา หนุนศีรษะลงบนเรียวขาหยกของเหยียนจิ่วซีหลับไปพักหนึ่ง เหยียนจิ่วซีค่อยๆ ลูบใบหน้าของซูโม่เบาๆ ในนัยน์ตางามเต็มไปด้วยแววอ่อนโยน มองเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างกายนี้ ในใจอดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน