ซูโม่เหลือบมองนักศึกษาชายคนนั้น ก่อนถามกลับว่า "จะแกะมันทำไม? ไม่เห็นจะเบื่อกับการพยายามไขคำตอบของพวกนี้เลยเหรอ?"
นักศึกษาชาย: "……"
ทุกคน: "……"
น่าเบื่อ?
น่าเบื่อตรงไหน?
นี่มันห้าข้อสันนิษฐานทางคณิตศาสตร์เลยนะ!
ไม่ว่าจะเป็นใคร ขอแค่ถอดรหัสหนึ่งในนั้นได้ ก็ดังเป็นพลุแตกแล้ว และถ้าเจ๋งพอที่จะไขได้หมดล่ะก็... นั่นไม่ต่างจากพระเจ้าเดินดิน เกียรติยศมหาศาลแบบนี้ ในสายตาซูโม่กลับกลายเป็นแค่... น่าเบื่อ?
ทว่า พอนึกขึ้นได้ว่าคนพูดคือซูโม่ ทุกคนก็เก็บอาการไม่อยู่ เงียบกันไปตาม ๆ กัน
จริงของมัน!
สำหรับซูโม่แล้ว มันก็น่าเบื่อสมควรแล้ว เพราะในโลกคณิตศาสตร์ตอนนี้ เขาคือพระเจ้าเดินดินอยู่กลาย ๆ เกียรติยศและชื่อเสียงจากการไขห้าข้อสันนิษฐาน สำหรับเขามันเป็นแค่ของแถม มีก็ได้ ไม่มีก็ไม่เห็นแปลก
"เอาล่ะ ถามข้อต่อไปได้"
ซูโม่โบกมือ เชิงให้เด็กหนุ่มคนนั้นนั่งลง ทันใดนั้นทุกคนใต้เวทีก็ยกมือขึ้นพรึ่บ
"นักศึกษาชายแถวหลังสุดนู่น ใช่แล้ว นายนั่นแหละ!"
นักศึกษาชายสวมหมวกคนหนึ่งที่ถูกซูโม่เลือกตัว ถึงกับตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ พอรับไมโครโฟนมาแล้วก็ตะโกนเสียงดังลั่น: "รุ่นน้องซูโม่ครับ ที่ผมอยากรู้คือ ถ้าคนธรรมดาอย่างพวกเราอยากเก่งเลขระดับคุณ จะต้องทำยังไง?"
"คำถามนี้น่าสนใจดี"
ซูโม่เอ่ยขึ้นว่า "ในเซี่ยกั๋วของเรา มีคำหนึ่งเรียกว่า 'วิริยะพาลาภ' ผมเห็นด้วยสุด ๆ เลยล่ะ การเรียนคณิตศาสตร์ต้องใช้พรสวรรค์ แต่พรสวรรค์ก็ไม่ใช่เงื่อนไขที่ขาดไม่ได้ ขอแค่ขยัน สักวันหนึ่ง ต้องเก่งถึงขั้นผมได้แน่"
"เมื่อคุณได้ตั้งใจทำอะไรสักเรื่องมาก ๆ คุณก็จะพบว่าจริง ๆ แล้วมันก็ไม่ได้ยากเหมือนที่คิดไว้ตอนแรก ปลูกอะไรได้อย่างนั้น หว่านพืชเช่นไรก็ได้ผลเช่นนั้น พยายามเท่านั้นจึงจะมีวันประสบผลสำเร็จ เพราะฉะนั้น ทุกคนก็ต้องพยายามเข้านะ ผมหวังว่าต่อไปเซี่ยกั๋วของเราจะมีนักคณิตศาสตร์ระดับห้าคนที่สอง คนที่สาม!"