“ก็แค่มุดเข้าไปข้างในไม่ใช่เหรอ ง่ายนิดเดียว”
“……”
ง่าย?
ง่ายพี่โง่!
พูดเลื่อนลอยกว่านี้มีอีกไหม!!!
ไป๋ชุนจุนตาค้างปากค้างมองซูโม่ สีหน้าช่างบอกได้ยากว่ามันวุ่นวายแค่ไหน
“อาจารย์ซู มุกนี่เย็นชาไปหน่อยนะ!”
“ไม่ใช่มุก”
ซูโม่ส่ายหัวเบา ๆ “รัฐมนตรีปั๋ว คิดว่าผมล้อเล่นหรือไง? ไม่ใช่ ผมจริงจังมาก!”
“……”
ไป๋ชุนจุนรู้สึกเหมือนหัวจะแตก
จริงจัง……
ต้องมุดเข้าไปข้างในกันจริง ๆ เหรอ?
นั่นมันชัด ๆ ว่าหาทางตายไม่ใช่เหรอ!
“อาจารย์ซู อย่ามากลั่นแกล้งคนไม่ค่อยมีการศึกษาสิ ตอนนี้ไต้ฝุ่นซื่อไห่ร้ายกาจขนาดนั้น จะเข้าไปยังไง ใครกล้าเข้า?”
“เข้าไปก็คืออยากตายล้วน ๆ!”
มุมปากของซูโม่ยกยิ้มอย่างอ่อนใจ “ถ้าไม่มีเหตุไม่คาดฝัน ผมก็น่าจะใช่คนอยากตายคนนั้นแหละ”
“……”
ไป๋ชุนจุนตาโต ปากอ้ากว้างจะหยอดไข่ไก่ทั้งฟองเข้าไปได้
ซูโม่จะมุดเข้าไปในไต้ฝุ่นซื่อไห่?
ล้อกันอย่างกับล้อนานาชาติเลยนะเว้ย!!!
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น ข้างบนจะไม่เห็นด้วยแน่นอน
ใครกล้าปล่อยให้สมบัติล้ำค่าของชาติไปส่งตาย?
“อาจารย์ซู……”
“ผู้อำนวยการ เครื่องตรวจวัดอากาศสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังตรวจสอบอยู่”
ไป๋ชุนจุนกำลังจะพูดอะไร ก็ถูกพนักงานฝ่ายวิจัยพัฒนาคนหนึ่งขัดขึ้น เขาพยักหน้าตอบรับ
“ได้ ผมทราบแล้ว รีบทำขั้นตอนตรวจสอบให้เสร็จเร็วที่สุด”
“รับทราบ!”
พนักงานวิจัยหันตัวกลับไป
ซูโม่ลุกขึ้นตาม ยืดเส้นยืดสายไปพลาง ๆ “เรื่องคราวนี้รบกวนรัฐมนตรีปั๋วมาก ผมสองวันมานี้แทบไม่ได้นอน แถมงานต่อจากนี้ก็สำคัญมาก ดังนั้น ผมจะไม่อยู่นานแล้ว”