> เมื่อได้ยินซูโม่ตอบกลับมาอย่างเรียบเฉยขนาดนั้น หลี่เหรินฮุยถึงกับกระพริบปีกตาแทบไม่หยุด
เขากลืนน้ำลายลงคอ แล้วถามด้วยความฉงนสนเท่ห์ "แม้แต่ท่านเฉิน ก็ยังไม่มีทางอนุมัติโลหะหายากชั้นห้าให้แกได้มากขนาดนั้นหรอก!"
"อย่าคิดว่าฉันหลอกง่ายนะ ที่รู้ ๆ กันดีว่าประเทศเราแทบไม่มีเหมืองโลหะหายากชั้นห้าเลยสักแห่ง"
"แม้จะบังเอิญขุดพบเหมืองโลหะหายากชั้นห้าสักครั้ง ปริมาณสำรองก็มีแค่หยิบมือ ที่สะสมกันมาเป็นระยะ ๆ บวกกับที่ซื้อเพิ่ม เก็บกันมาหลายสิบปี ก็คงได้ไม่เกินหนึ่งสองตัน"
"ท่านเฉินแม้จะรักแกเจ้าเด็กนี่แค่ไหน ก็ไม่มีทางปล่อยให้แกขนคลังของชาติกลับบ้าน!"
"ท่านอธิการบดี เรื่องราวข้างในผมขอไม่อธิบายก็แล้วกัน"
ซูโม่หัวเราะเบา ๆ พร้อมขยับตากลอกให้หลี่เหรินฮุย แล้วพูดว่า "ถ้าว่าง ลองไปเยี่ยมบ้านผมสักครั้งก็ได้นะ แต่ก่อนไปต้องเตรียมจิตใจให้พร้อมเสียก่อน ไม่งั้นผมกลัวว่าท่านจะตกใจจนหน้าซีด"
"……"
เรื่องนี้ทำให้หลี่เหรินฮุยงงงวยไปเลย
นี่มันหมายความว่าไง?
'ตกใจ' ที่ว่านี่มันคืออะไร?
ตัวเขานะ แม้จะเป็นแค่ไหนก็เถอะ แต่ก็คืออธิการบดีมหา'ลัยชิงหัวโดยแท้ ฉากไหนที่ไม่เคยเห็น แล้วจะไปตกใจอะไรได้ยังไง!?
ดูถูกใครกันแน่!?
เมื่อเห็นว่าซูโม่ไม่มีทีท่าจะอธิบาย หลี่เหรินฮุยก็จ้องตอบโต้อย่างไม่พอใจ แล้วถามว่า "เอาเป็นว่างั้น แล้วครั้งนี้แกมาที่มหา'ลัย มีแผนจะทำอะไร?"
"ก็ไม่มีอะไรหรอก"
ซูโม่ชูกระเป๋าเอกสารในมือขึ้น แล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้า