สองทุ่มตรง
ซูโม่และสมาชิกหน่วยมังกรทั้งสี่มาถึงหน้าบ้านเลขที่ 33 หมู่บ้านชิงอวี่ฟลาวเวอร์ หลงอู่ส่งสายตาให้หลงชีกับหลงปา ทั้งสองก็หายเข้าไปในความมืดทันที
เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูโม่ก็เอ่ยขึ้นว่า “พี่ห้า พี่สอง ไม่ต้องเข้ามากับผมหรอก รออยู่ข้างนอกก็พอ”
“ไม่ได้นะ” หลงอู่หน้าเปลี่ยนสีทันที ถ้าพวกเขาไม่อยู่ข้างกายซูโม่ แล้วเกิดมีกับดักอะไรในบ้านล่ะก็ อันตรายแน่
แม้แต่หลงเอ้อที่ปกติทำตัวกะล่อน ก็ยังออกปากห้าม “ซูโม่ มันอันตรายเกินไป ให้พวกเราเข้าไปด้วยเถอะ ถ้ามีอะไรผิดสังเกต จะได้ปกป้องนายทันที”
“ไม่ต้องจริงๆ”
คำพูดของทั้งสองทำให้ใจของซูโม่อุ่นวูบ แต่เขาก็ยังยืนกรานที่จะเข้าไปคนเดียว อย่างแรก คือลอรีเชิญแค่เขา อย่างที่สอง ลอรีเคยช่วยชีวิตเขาไว้ เขาจึงเชื่อว่าลอรีไม่มีเจตนาร้าย
ถ้าพาสองคนนี้เข้าไปด้วย มันจะดูเหมือนไม่ไว้ใจลอรีเกินไป
เมื่อเห็นทั้งคู่เหมือนจะคัดค้านอีก ซูโม่รีบโบกมือเบาๆ “พวกคุณต้องเชื่อในความสามารถของผม ถึงอีกฝ่ายจะลงมือกับผมจริงๆ ผมก็เอาตัวรอดจนกว่าพวกคุณจะมาถึงได้แน่นอน เบาใจเถอะ”
“งั้นถือสิ่งนี้ไป” หลงเอ้อขมวดคิ้ว ยื่นปืนพกเล็กจิ๋วกระบอกหนึ่งให้ซูโม่ ดีไซน์ภายนอกดูประณีตมาก
“ปืนสวยดีนะเนี่ย”
ซูโม่ไม่ปฏิเสธ รับปืนพกใส่กระเป๋าเสื้อโค้ท แล้วเดินเข้าไปในบ้านภายใต้สายตาของทั้งสอง