“เรื่องอะไร?”
หลงเอ้อยังตัดสินใจถามให้ชัดเจนหน่อยดีกว่า ไม่งั้นพอถึงเวลาถูกซูโม่หลอกใช้ก็ไม่มีที่ให้บ่น
“ช่วยเอาของให้หน่อย”
“คริสตัลสีน้ำเงินเข้ม?”
“สมกับเป็นมือสองของหน่วยมังกรจริง ๆ เดาได้เร็วขนาดนี้ นับถือเลย!”
“หยุด!”
หลงเอ้อมุมปากกระตุก มองซูโม่แบบพูดไม่ออก “มุกประจบจะให้โจ่งแจ้งกว่านี้ได้ไหม?”
“โจ่งแจ้งเหรอ?” ซูโม่สงสัย
“โจ่งแจ้งสุด ๆ!”
หลงเอ้อบ่น “ข้อตกลงไม่สมเหตุสมผลแบบนี้ นายคิดว่าฉันจะตอบตกลงไหม?”
คริสตัลสีน้ำเงินเข้มเป็นของสำคัญขนาดนั้น กาเม่ยเล่อต้องคุมเข้มแน่ ที่เก็บคริสตัลต้องมีกลไกเต็มไปหมด จะขโมยแบบไร้ร่องรอยน่ะยากยิ่งกว่าปีนสวรรค์!
แล้วนี่ ซูโม่กลับใช้แค่การประลองมาหลอกให้ไปขโมยคริสตัล แม้หลงเอ้อจะอยากสู้กับซูโม่ แต่ก็ไม่มีทางรับข้อเสนอนี้
“ได้!”
ซูโม่กลับพยักหน้าแบบไม่มีใครคาดคิด เขามองหลงเอ้ออย่างจริงจังแล้วต้มตุ๋น “พี่สอง ลองคิดดี ๆ ฉันเป็นคนเซี่ยกั๋ว ถ้าฉันพัฒนาคริสตัลได้ก้าวหน้า ก็เป็นผลดีต่อเซี่ยกั๋ว พี่เป็นสมาชิกหน่วยมังกร ไม่อยากเห็นผลแบบนั้นเหรอ?”
หลงเอ้อ: “…”
นี่มันเอาความชอบธรรมมาบีบเขา!
ที่สำคัญ ไม่ว่าจะคิดยังไง หลงเอ้อก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลดี…
มองหลงเอ้อที่เซ็ง ๆ อยู่ ซูโม่ก็ยิ้มกริ่ม “อีกอย่าง คุยโวเนี่ยมันง่ายจะตาย พี่สองก็ไม่ได้แพ้แน่ ๆ ใช่ไหม?”
“พอแล้ว ฉันแข่งก็ได้!” หลงเอ้อฝีมือขั้นเทพ แต่ปากเป็นรองซูโม่ตั้งไกล โดนซูโม่พูดจนปวดหัว เลยยอมรับข้อเสนอ
“ขอบคุณพี่สองที่ยอมให้”
ตอนนั้นเอง หลงอู่ก็เปิดประตูเข้ามา เห็นทั้งคู่กอดคอคล้องแขนก็แปลกใจมาก “สองคนนี้สนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”