"ตุบ——"
เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูดังมาจากชั้นบน ซูโม่ก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอกทันที พอเดินมาถึงทางเข้าห้องนั่งเล่น ก็ถูกผู้หญิงคนหนึ่งขวางเอาไว้
"คุณซูโม่ จะไปไหนคะ?"
ฟ่านหนีมองซูโม่ที่ดูเก้ ๆ กัง ๆ เล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "คุณหนูเตรียมตัวมานานมาก เพื่อที่จะได้ทานข้าวกับคุณซูโม่ คุณอย่าทำให้ความตั้งใจของคุณหนูสูญเปล่าเลยนะคะ!"
"เปล่า... เปล่านะ ผมแค่อยากไปเข้าห้องน้ำ" ซูโม่ยิ้มแหย ๆ
"ห้องน้ำอยู่ทางนี้ค่ะ" ฟ่านหนีชี้ไปอีกทาง แล้วกระซิบ "คุณซูโม่ อยากให้ฉันพาไปไหมคะ?"
"ไม่... ไม่ต้องครับ ผมไปเองได้" ในใจซูโม่มีแค่คำว่า "เอิ่ม..."
จะเกินไปแล้วนะ!
ขนาดจะเดินยังไม่ให้เดินเลย?
นอกบ้านพักตากอากาศ บนต้นไม้ใหญ่ที่หันหน้าเข้าหาตัวบ้าน หลงอู่กับหลงเอ้อกำลังใช้กล้องส่องทางไกลสังเกตความเคลื่อนไหวภายในบ้าน เพียงแต่ว่าม่านหน้าต่างของบ้านถูกดึงปิดหมดแล้ว ทั้งสองมองไม่เห็นว่าในบ้านเกิดอะไรขึ้นบ้าง
"ซูโม่เข้าไปแล้ว ทำไมไม่มีเสียงอะไรเลย?" หลงอู่ขมวดคิ้ว
"ไม่มีเสียงไม่ดีกว่าเหรอ?" หลงเอ้อยิ้ม สีหน้าแฝงแววพิกลนิด ๆ
"แกว่า ผู้หญิงที่ชื่อลอรีนี่ตามหาซูโม่ทำไม?"
"ฉันจะรู้เหรอ?"
หลงเอ้อส่ายหัว พึมพำเบา ๆ "บางทีอีกฝ่ายอาจจะชอบซูโม่ อยากมีวันไนท์สแตนด์กับเขาก็ได้"
พูดจบ หลงเอ้อก็รู้สึกถึงความเย็นวาบที่หลังทันที รีบหุบปากไม่พูดอะไรต่อ