บรรยากาศในห้องเรียนอัดอึ้งขึ้นทันที ใครก็สัมผัสได้ถึงโทสะที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงของซูโม่
"อาจารย์ซู ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ..."
มู่เจิ้นเจียงเป็นคนแก่หัวไว ย่อมรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล แต่ยังไม่ทันอธิบายก็ถูกซูโม่สวนกลับ
"ฉันจะทำอะไรต้องขออนุญาตคุณด้วยหรือ?"
"ไม่... จำเป็นครับ"
สีหน้ามู่เจิ้นเจียงดูไม่ได้ แม้ซูโม่จะมีสถานะสูงลิ่ว แต่สุดท้ายก็เป็นแค่คนหนุ่ม การถูกซูโม่ไต่สวนต่อหน้าคนแบบนี้ หน้าแก่ ๆ ของเขาก็ร้อน ๆ หนาว ๆ
ซูโม่เหลือบมองมู่เจิ้นเจียงแวบหนึ่ง ก่อนหันไปถามเหอกวงเหวินว่า "ท่านคณบดี ถ้าผมจำไม่ผิด สิทธิ์ของคณบดีกิตติมศักดิ์เหมือนกับท่านเลยใช่ไหมครับ?"
"ใช่แล้ว" เหอกวงเหวินพยักหน้า
ได้ยินดังนั้น ซูโม่ก็ยิ้ม แล้วพูดประโยคที่ทำเอาทุกคนอึ้งไปตาม ๆ กัน
"งั้นผมก็ไล่สมาชิกคณะคณิตศาสตร์ออกได้สินะครับ?"
"ได้... ครับ!"
มุมปากเหอกวงเหวินกระตุกนิด ๆ ตอนนี้เขาปวดหัวจนสมองจะระเบิด
"อาจารย์ซู... ผมผิดไปแล้ว"
พอได้ยินคำพูดของซูโม่ มู่เจิ้นเจียงเข่าอ่อนแทบทรุด ถ้าไม่ใช่เพราะชุยเจ๋อเหยียนกับอวี๋เหว่ยลี่ตาไวช่วยพยุงไว้ ป่านนี้เขาคงกองกับพื้นไปแล้ว
ซูโม่มองมู่เจิ้นเจียง ก้มหน้าคิด ก่อนถอนหายใจ "ให้โอกาสครั้งเดียว ครั้งหน้ายังมีอีก แกก็เก็บของออกจากคณะคณิตศาสตร์ไปซะ"
"ขอบคุณอาจารย์ซูมากครับ ขอบคุณอาจารย์ซู..."
มู่เจิ้นเจียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตอนนี้แผ่นหลังเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น ถ้าถูกไล่ออกจากคณะคณิตศาสตร์ หน้าจะแตกจนหาที่ซุกหัวไม่ได้เลยทีเดียว