ได้ยินดังนั้น ทั้งสามก็หุบปากทันที ไม่กล้าปริปากอีก
เวลาผ่านไปทีละวินาที ในห้องเรียนเงียบสนิท นักเรียนทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง เกรงว่าจะรบกวนสมาธิการไขโจทย์ของคุณเหยียนจิ่วซี
5 นาที—
6 นาที—
7 นาที—
7 นาทีครึ่ง คุณเหยียนจิ่วซีวางปากกา เดินไปยืนข้างๆ อาจารย์ซูโม่เงียบๆ
กู้ชิงชิง นักศึกษาหญิงเพียงคนเดียวในกลุ่มสี่คน เมื่อเห็นภาพนั้น รูม่านตาหรี่ลงเล็กน้อย ฝีมือการเขียนเร็วขึ้นอีกสามส่วน
เธอมีลางสังหรณ์ไม่ดี…
ส่วนหลัวหย่งและนักศึกษาชายอีกสองคน กลับยิ้มหน้าบาน พวกเขาคิดเหมือนกันหมดว่าเหยียนจิ่วซีถอดใจไม่ไขต่อแล้ว
เพราะเวลา 7 นาทีครึ่ง ไม่มีทางไขโจทย์สามข้อเสร็จได้หรอก
"ก็แค่แจกันประดับนั่นแหละ!"
ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวทั้งสามพร้อมกัน ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่กล้าเสียเวลา รีบก้มหน้าก้มตาไขโจทย์ต่อทันที
เวลาผ่านไปทีละวินาที ในที่สุดก็ถึงเวลาที่กำหนด
"หมดเวลา วางปากกา"
สิ้นเสียงอาจารย์ซูโม่ ทั้งสี่คนวางมืออย่างไม่เต็มใจ
พวกเขาเขียนชื่อตัวเองลงบนกระดาษทด กำลังจะส่งให้อาจารย์ซูโม่ แต่ต้องชะงักค้างเมื่อได้ยินประโยคหนึ่ง
"พวกคุณแพ้แล้ว ออกไปได้"
"แพ้?"
หลัวหย่งหัวเราะ ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าเยาะเย้ย "อาจารย์ซู ท่านบอกว่าพวกเราแพ้ด้วยอะไร?"
"ด้วยนี่ไง!"
คุณเหยียนจิ่วซีชูกระดาษทดในมือขึ้น มีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้างาม