"เจ้าหนูคุยเข้าประเด็นจริง ๆ เลยนะ กำลังจะบอกเรื่องนี้พอดี"
เสียงของผู้อาวุโสเฉินเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง ก่อนพูดจริงจังว่า "ผ่านการประชุมผู้อาวุโสแล้ว สถานีอวกาศนานาชาติของประเทศเราก็มีชื่อที่ดังกระฉ่อนแล้ว
"ชื่ออะไร?"
ใจของซูโม่อดสงสัยไม่ได้เลย
แต่ทันทีที่เสียงของผู้อาวุโสเฉินดังขึ้น ชายหนุ่มก็ตาค้างทั้งตัว
"ซูโม่!"
"……"
อะไรนะ?
ล้อเล่นกันหรือเปล่า?
สถานีอวกาศนานาชาติขนาดนั้น จะเอาชื่อของเขาไปตั้ง?
นี่……
จะสบายใจกันขนาดนี้เชียวหรือ?!"
"เอ่อ… มันไม่ค่อยเหมาะสมแล้วมั้ง?"
ซูโม่ตั้งตัวไม่ถูกไปหลายวินาที แล้วพูดด้วยสีหน้าประหลาดใจ "ผู้อาวุโสเฉิน การเอาชื่อผมไปตั้งตรง ๆ แบบนี้ มันจะตรงเกินไปหน่อยไหม?"
"ไม่ใช้ชื่อเจ้าแล้วจะใช้ชื่อฉันเหรอ?"
ผู้อาวุโสเฉินหัวเราะฮฮฮ่า "เรื่องนี้ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เจ้าหนูจะไม่ยอมก็สายเกินแก้!"
"……"
ปากของซูโม่กระตุกน้อย ๆ
เอาวะ
ถึงขั้นนี้แล้ว เขาจะพูดอะไรได้อีก?
น้ำขึ้นให้รีบตัก!
สถานีอวกาศซูโม่... ก็ซูโม่แล้วกัน!
"ผู้อาวุโสเฉิน เรื่องแผนร้อยดาวระยิบ ผมคิดจะเริ่มดำเนินการทันทีเมื่อสถานีอวกาศซูโม่ประกอบร่างเสร็จบนอวกาศ!"
"โห?"
ผู้อาวุโสเฉินทำหน้าตกใจ "รีบขนาดนั้นเลยเหรอ? ค่อย ๆ คิดอีกหน่อยไม่ได้เหรอ?"
"รีบ ๆ ไว้ก่อนยังดีกว่า"
ซูโม่ถอดหายใจยาว แล้วพูดจริงจัง "ไม่อ้อมค้อมแล้วกัน ช่วงนี้หลานฝันถึงความฝันแปลก ๆ นั่นอีกจนเกือบทุกคืน นอนก็นอนไม่ลืมตาไม่หลับตา"