“อะไรนะ อยากมีลูกน้องแล้วเหรอ?”
“ก็…ไม่ใช่แบบนั้น…”
เหยียนจิ่วซี ทำหน้าเขินอายอึกอักเล็กน้อย พึมพำตอบว่า “ฉันแค่คิดไม่ตกบางอย่างเฉย ๆ นะ ไม่ได้อยากมีลูกน้อยสักหน่อย ได้ยินมาว่าคลอดลูกแล้วหุ่นจะเสียรูปทรง”
พูดจบ นางเงยหน้าสวยมองซูโม่ พูดเบา ๆ ว่า “พอถึงตอนนั้น ถ้าฉันกลายเป็นยายหน้าโรงสีไปแล้ว เธอก็จะเลิกชอบฉัน แล้วต้องหลงเสน่ห์เหล่าพี่สาวสวย ๆ ข้างนอกจนหัวหมุนตาลายแน่ ๆ ฉันไม่เอาด้วย!”
“พูดอะไรของเธอเนี่ย!”
ซูโม่ขยี้ตาแบบเซ็ง ๆ แล้วพูดอย่างจริงจังสุดฤทธิ์ “เสี่ยวซี ผมชอบเธอในฐานะคน ๆ หนึ่ง แน่นอนว่าก็ชอบความสวยของเธอด้วย เพราะหน้าตาของเธอก็คือส่วนหนึ่งของตัวเธอ”
“แต่ไม่ว่าเธอจะกลายเป็นแบบไหน ผมก็ยังชอบเธอเหมือนเดิม!”
“จริงนะ?”
ดวงตาของเหยียนจิ่วซีเป็นประกายระยิบระยับ พึมพำเบา ๆ “แต่คนอื่นเขาไม่พูดกันเหรอว่าผู้ชายเป็นสัตว์ใช้ตาดู? เธอต้องหลอกฉันแน่ ๆ!”
“คนอื่นคือคนอื่น ผมคือผม”
ซูโม่ยกมุมปาก น้ำเสียงเรื่อยเปื่อยแต่เต็มไปด้วยความจริงใจ “ผมชอบเธอ ซูโม่ชอบเหยียนจิ่วซี เรื่องนี้ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีวันเปลี่ยน!”
“แล้วใครบอกเธอว่าคล้อกลูกแล้วจะกลายเป็นยายหน้าโรงสี?”
เขายิ้มอย่างทระนง “เธอคือภรรยาผม แม้จะมีลูกแล้ว ก็ยังคือสาวที่สวยที่สุดในใจผมเสมอ ไม่มีข้อยกเว้น!”
เหยียนจิ่วซีอุปปากรอยยิ้ม ถามเจ้าเล่ห์ว่า “งั้นในใจเธอ ฉันกับแม่ซู ใครสวยกว่ากัน?”