"จังงัง ช่วงนี้ไม่มีอะไรให้ทำพอดีเลยนี่นา ทีมอัจฉริยะสิ ฉันจะเล่นกับพวกแกให้สนุกสมชื่อ!"
พูดจบ ซูโม่เงยหน้าขึ้นมองฟ้า สองมือไพล่หลัง ความมั่นใจล้นพ้นออกมาจากทั้งตัว
ทีมอัจฉริยะ?
ดูภายนอกเหมือนจะเอาชนะไม่ได้!
สมาชิกทั้งห้าของทีมอัจฉริยะ ล้วนเป็นอัจฉริยะระดับถ่างห่างเหลือเกินในสาขาของตนเอง
แต่คนอื่นคือคนอื่น ส่วนเขาคือซูโม่!
อัจฉริยะถ่างห่างเหลือเกินเหรอ?
ฮึ่ม—
สำหรับเขาแล้ว แม้อีกฝ่ายจะเป็นอัจฉริยะที่หมื่นปีหาได้ยาก ก็เล็งไม่ถูกหรอก!
พวกนี้ก็ยังหนีไม่พ้นกรอบคำว่า "อัจฉริยะ" อยู่ดี!
แต่เขาน่ะ...
ผู้เล่นโหมดโกง!!!
ฟ้ามืดค่อย ๆ ลง เดือนเสี้ยวเงียบ ๆ แขวนอยู่ที่ขอบฟ้า แสงจันทร์โค้งคู่กับดาวระยิบนับหมื่น เล่าเรื่องความเงียบของยามราตรีโดยไร้เสียง
กลับมาถึงห้องนอน
เห็นหยานจิ่วซียังนอนหลับอยู่ ซูโม่จึงไม่ปลุกเธอ แล้วเดินไปที่ห้องนั่งเล่น
เขานั่งลงบนโซฟา นิ้วชี้กับนิ้วกลางขวาขัดกัน เด้งนิ้วเป็นจังหวะ
ไม่ช้า เสี่ยวเสี่ยวซีก็ปรากฏตัวขึ้น
มันพยักหน้าอย่างเป็นมนุษย์นิดหน่อย แล้วถามอย่างเกรงใจ: "เจ้านาย มีคำสั่งอะไรคะ?"
เสียงของเสี่ยวเสี่ยวซีเหมือนหยานจิ่วซีเป๊ะ ถ้าหลับตาฟัง แม้แต่ซูโม่ยังแยกไม่ออกเลยว่าต่างกันตรงไหน
"ฉันหิว ไปทำข้าวหน่อย"
"รับทราบค่ะ เจ้านาย"
ล้อสเก็ตใต้เท้าของเสี่ยวเสี่ยวซีหมุน แวบเดียวก็หายไปจากต่อหน้าซูโม่
เห็นดังนั้น ซูโม่ถึงกับอุทาน: "เทคโนโลยีนี่มันดีจริง ๆ!"