ทำอีกรอบอีกเหรอ?
ดวงตาของเหยียนจิ่วซีเปี่ยมไปด้วยความหวาดผวา เธอฝืนความเจ็บปวดร้าวลึกในตัว ยกสองมือนุ่มนวลป้องกันอยู่ที่อก แล้วปฏิเสธว่า "ไม่...ไม่ได้นะ อย่ามาโง่เขลา ถ้าทำแบบนี้ คุณอยากเปลี่ยนภรรยาเหรอ?"
"เปลี่ยนไปทำไมล่ะ"
ซูโม่ขมวดคิ้วขึ้นพร้อมหัวเราะเบาๆ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มซน มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วร่างงดงามไร้ที่ติตรงหน้าอย่างช้าๆ "ภรรยาสวยแบบนี้ทั้งโลกมีแค่คนเดียว เปลี่ยนเป็นคนอื่นแล้วย่อมไม่มีดีเท่านี้ ไม่เปลี่ยน!"
"งั้นก็ปล่อยให้ฉันพักสักหน่อยสิ ไม่...ไม่ไหว...อีกแล้วนะ" เหยียนจิ่วซี purses ริมฝีปากแดงชื้น ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความอ้อนวอน แต่เธอไม่รู้เลยว่าท่าทางน่าระทมใจของตัวเองนั้น สำหรับผู้ชายมันเป็นเสน่ห์ที่น่ากลัวแค่ไหน
ตอนแรกซูโม่แค่อยากขู่เหยียนจิ่วซีเล่นเท่านั้น แต่พอเห็นเสี่ยวซีอยู่ในสภาพแค่มองก็อิ่มใจแบบนี้ ลมหายใจก็เริ่มหนักขึ้นอีกครั้ง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เสี่ยวซี อีกครั้งนะ ได้ไหมเอ่ย?"
"......"
หัวใจที่เพิ่งวางลงของเหยียนจิ่วซีพุ่งขึ้นคอทันที เมื่อเห็นว่าซูโม่ไม่ได้พูดเล่น เธอก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
"ไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ!"
"คุณพูดแล้วไม่นับ"
ไม่ทันที่ซูโม่จะได้ลงมือ เหยียนจิ่วซีรีบฉุดผ้าห่มมาห่อตัวเองจนเป็นปุยเหมือนขนมเปี๊ยะยักษ์ ความหยิ่งผยองจากการเจอะเจอกันเมื่อกี้หายวับไป กลายเป็นสาวดีเชยแสนว่านอนสอนง่าย
"พี่คะ หนูผิดแล้ว พี่ปล่อยหนูได้ไหม หนูจะไม่ถามอีกแล้วก็ได้!"
เห็นดังนั้น ซูโม่กัดปลายลิ้นตัวเองเพื่อบังคับใจให้สงบ ร่างของเสี่ยวซีคนนี้มันทานการลงทัณฑ์อีกรอบจริงๆ ไม่ไหว