“ใครบอกว่าคบหากันแล้วต้องทำแบบนั้นล่ะ? เราจับคู่กันทางจิตใจไปก่อนก็ได้!”
เหยียนจิ่วซี pursed ริมฝีปากแดงๆ ส่งสายตาดูถูกมาให้ “พวกผู้หญิงเราสะอาดบริสุทธิ์นะ ไม่เหมือนพวกผู้ชายที่คิดถึงแต่เรื่องแบบนั้นทั้งวัน”
“……”
ซูโม่อ้าปากค้างอีกครั้ง
ผิดฝ่ายตัวเองชัด ๆ!!!
ทำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ……
แววตาของเหียนจิ่วซีฉายภาพความทรงจำ เธอเอ่ยว่า “เรื่องตอนมัธยมปลายไม่ชัด พอขึ้นมหา'ลัยก็จบ!”
“โอกาสที่จะได้เรียนโรงเรียนเดียวกันเล็กนิดเดียว แทบจะเป็นศูนย์ เพราะแม่ไม่มีทางปล่อยให้ฉันกรอกคำสั่งสอบเข้ามหา'ลัยแบบตามใจตัวเองอยู่แล้ว แถมตอนนั้นผลการเรียนเธอก็แย่จริง ๆ ทำให้ฉันคิดไปเรื่องเป็นได้ทั้งวัน แต่ไม่กล้าแสดงออกแม้แต่นิดเดียว กลัวว่าจะเกิดความเข้าใจผิดขึ้น”
“เธอไม่รู้หรอกว่าช่วงนั้นฉันลำบากใจแค่ไหน พอมีเวลาเมื่อไรฉันก็จะไปหาเธอ เพราะรู้สึกว่านั่นคือช่วงเวลาสุดท้ายที่เราได้อยู่ด้วยกันก่อนเข้ามหา'ลัย พอขึ้นมหา'ลัยเราต้องแยกทางแน่นอน ใครจะไปรู้ว่าเธอดันเปลี่ยนไปเหมือนเปิดสูตรโกงกึกก้อง รวดเดียวก็…ผงาดขึ้นมา”
“เสี่ยวซี ถ้าตอนนั้นผลการเรียนของผมยังเรื่อยเปื่อยเหมือนเดิม เรียนไม่ได้มหา'ลัยเดียวกันจะทำยังไง?” ซูโม่ถามเสียงต่ำ
“จะทำยังไงได้อีก?”
เหียนจิ่วซียกมือเรียวขึ้นเบา ๆ ปัดเส้นผมสลวยที่รุงรังไว้หลังหู แล้วพูดเสียงเบา “ฉันเตรียมใจเรื่องรักทางไกลไว้แล้ว ยังไงก็ตาม ฉันตัดสินใจแล้วว่าใช่เธอคนนี้!”