แรงร้อนแรงจากตะกี้ค่อย ๆ จางหาย เหลือไว้แต่ความอบอุ่นในใจ
ครั้งนี้เหยียนจิ่วซีไม่กล้าแหย่ซูโม่อีกแล้ว ตอนนี้ทั้งตัวของเธอขยับได้แค่ความคิดเท่านั้น นอกนั้นไม่มีส่วนไหนจะขยับได้เลย ใบหน้าน่ารักก็แนบซบอยู่บนอกของซูโม่ หายใจออกมาเป็นช่อมะลิ
ไม่ช้า เปลือกตาของเธอก็หนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัวเธอก็หลับสบายไปแล้ว
ซูโม่เห็นสภาพนั้นเข้าตาเต็ม ๆ มือใหญ่ค่อย ๆ ลูบไปตามแผ่นหลังกลมกลึงเนียนนุ่มราวไหมของสาวงาม แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู แถมในใจยังด่าตัวเองซะจนขาดคำ
เอาแต่สนุกกันตามลำพัง ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของเมียเลย!
แต่พอนึกภาพจิ๋วที่เมื่อครู่เหยียนจิ่วซีเป็นฝ่ายเข้าปรี่เข้ามาเอง มุมปากของเขาก็ยกขึ้นโดยไม่ยอมรับคำสั่ง สงสัยเจอสาวคนนี้เป็นฝ่ายฉกฉวยใส่เข้ามาแบบนี้ทีไร เขาคงไม่มีทางทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้สำเร็จสักที
เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย สายตากวาดไปมาบนใบหน้างามล่มเมืองบนอกตัวเอง แล้วภาพเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนก็ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากกระตุกเบา ๆ แล้วพึมพำกับตัวเองว่า "สาวน้อย... นึกไม่ถึงเลยว่าเธอคือเด็กผู้หญิงคนนั้นในวันนั้น ไม่คิดว่าบุพเพสันนิวาสของเราสองคนจะเริ่มต้นแบบนี้..."
…………
เวลาพลบค่ำ
ซูโม่เดินออกมาที่ห้องรับแขก เห็นทั้งสามคนนั่งเกากันคุยโม้บนโซฟา เขาเดินเข้าไปหาแล้วยิ้มถาม "คืนนี้กินอะไรดีครับ หิวแล้ว"
"จะไม่หิวได้ไงล่ะ!"
แม่ของเหยียนส่งสายตามองลูกเขยแวบหนึ่ง น้ำเสียงหาได้ยากที่แฝงความตำหนิ "เสี่ยวโม่ บางเรื่องก็ต้อง... อืม ทำพอประมาณนะ จิ่วซีสาวคนนี้มันซื่อเกินไป ไม่รู้เลยว่าตัวเองมีแรงแค่ไหน เธอไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ เธอก็ห้ามไม่เข้าใจตามเด็ดขาดนะ"