"ซูโม่ เจ้าก็ถือว่าเก่งจริง ๆ"
เมื่อได้ยินว่าซูโม่จะปล่อยตัวเองไป ชายคนดักไม่ได้แปลกใจอะไร แต่เขากลับไม่รีบเดินจากไป แถมยังหัวเราะออกมาเสียงแหลมแสบแก้วหู "ผมมีแผนหนึ่ง ลองจับมือเป็นพันธมิตรกันสักรอบไงล่ะ ว่าไหม?"
"จับมือกับเจ้า?"
ใบหน้าของซูโม่เต็มไปด้วยรอยเยาะเย้ย เขาเอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าผมเป็นเจ้า ผมจะไม่พูดคำโง่ ๆ แบบนี้ออกมาเด็ดขาด นับตั้งแต่เจ้าอาฆ่าชีวิตผู้คนนับล้านในเมืองคอลสตอ เจ้าก็ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับมนุษย์แล้ว นั่นก็คือศัตรูของผม"
"ระหว่างศัตรูกับศัตรู ไม่มีความเป็นไปได้ที่จะจับมือกัน"
"ก็ไม่แน่นะ"
ชายคนดักยิ้มอย่างมั่นใจ "ก็อย่างน้อยต้องฟังเงื่อนไขที่ผมเสนอก่อนสิ?"
"โอ๊ะ?"
ซูโม่ขมวดคิ้วขึ้นอย่างมีความสนใจ แม้จะเป็นไปไม่ได้ที่จะจับมือกันจริง แต่เขาก็อยากฟังว่าชายคนดักจะพูดอะไร "พูดต่อสิ"
ยังไงก็ตาม ถ้าได้ถอดข้อมูลเพิ่มจากปากชาวดาวเท็นหมิงคนนี้สักหน่อย เขาก็ไม่รังเกียจที่จะแสร้งเล่นตามเสียงหน่อย
ฝีมือการแสดงของเขาหลอกชายคนดักได้สำเร็จ ชายคนดักเงยหน้าหัวเราะก้อง เนื้อผิวรอบคอดูเหมือนเกล็ดปลา น่าขนลุกน่าสะพรึงยิ่ง "เงื่อนไขของผม เจ้าปฏิเสธไม่ได้หรอก นั่นก็คือ อมตะไม่ตาย"
"อมตะไม่ตาย?"
ซูโม่ยิ้มมุมปาก "นี่มันไม่ใช่ท่าไม้ตามประจำตัวของพวกเจ้าชาวดาวเท็นหมิงหรือ? ผมเป็นมนุษย์แท้ ๆ ไม่ได้เรียนรู้ทักษะแบบนี้ แถมยังทำใจโหดเหี้ยมขนาดเจ้าไม่ได้ด้วย"
"ที่ผมพูดแบบนี้ ก็แปลว่ามีวิธีที่ทำให้เจ้าเรียนรู้ได้"
ชายคนดักส่ายหน้าไม่ใส่ใจ "ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ อะไรก็ทำได้ทั้งนั้น ตอนนี้เจ้ายังเด็ก ยังไม่เข้าใจความล้ำค่าของชีวิตหรอก พอชีวิตเจ้าเดินมาถึงปลายทางเมื่อไร เจ้าถึงจะรู้ว่าการมีชีวิตอยู่นั้นเป็นสิ่งที่วิเศษสุดขนาดไหน"