ชานเมืองตี้ตู
เครื่องบินค่อย ๆ ร่อนลง
"ฟื้ด——"
ซูโม่ที่เพิ่งก้าวลงจากเครื่องบินพลักลมหายใจออกยาว "แค้นใจจริง ๆ อากาศบ้านเราดีกว่าตั้งเยอะ ประเทศต้าหยางนี่มันที่ไหนกันเนี่ย หนาวจะแข็งตายอยู่แล้ว"
เหยียนจิ่วซีที่กำลังจับแขนซูโม่แน่นยิ้มแห้ม ๆ ที่มุมปาก "เอาน่า ไม่ต้องบ่นแล้ว"
อวี่เหมยเหรินที่เดินตามหลังมาเก็บโทรศัพท์แล้วรีบเดินมาหาซูโม่ กล่าวอย่างเกรงใจ "อาจารย์ซู ท่านเฉินให้ไปที่ตึกส่วนราชการหน่อยค่ะ"
พอได้ยินแบบนั้น ใบหน้าซูโม่ก็บูดบึ้ง แล้วบ่นงึมงำอีกรอบ "ฉันเพิ่งลงเครื่องบิน ยังไม่ทันจะจิบน้ำสักแก้วเลย จะเอาเปรียบคนแบบนี้ได้ไง ไร้มนุษยธรรมชะมัด!"
ทันทีที่คำพูดจบ ไม่ว่าจะเทียนเป่ยหรืออวี่เหมยเหรินต่างก็ไม่กล้าแทรกแซง
จะทำไงได้ล่ะ คำพูดแบบนี้ซูโม่พูดได้ แต่พวกเขาพูดไม่ได้หรอก
เหยียนจิ่วซีบีบเอวซูโม่เบา ๆ "พูดมั่วอะไรล่ะ บางทีท่านเฉินอาจแค่อยากถามเรื่องทริปประเทศต้าหยางก็ได้ แล้วก็ต่อจากนี้อย่าพูดจาไร้มารยาท ห้ามพูดมั่วสัมผัสนะ"
"เออม——"
ซูโม่แอบมองเทียนเป่ยกับอวี่เหมยเหรินแล้วกระซิบเสียงเบา "เสี่ยวซี ยังมีคนอยู่นะ ช่วยเก็บหน้าให้ผัวหน่อยได้ไหม?"
"ไม่ได้!"
เหยียนจิ่วซีขมวดคิ้วมอง "ก็ใครมันให้พูดมั่วล่ะ ยิ่งกว่านั้น พี่สาวกับพี่เทียนเป่ยก็ไม่ใช่คนนอก จะให้เก็บหน้าทำไม?"
ซูโม่: "……"
เอางี้ก็ได้
ไม่เก็บก็ไม่เก็บ!
เทียนเป่ยกับอวี่เหมยเหรินมองหน้ากันแล้วยิ้มออกมาพร้อมกัน
ในโลกนี้คงมีแค่เหยียนจิ่วซีคนเดียวที่จัดการซูโม่ได้