“จุดประสงค์ของแกคืออะไร?”
ชายในชุดดำลุกขึ้นอย่างช้า ๆ เดินไปยังขอบแท่นหิน ก้อนเลือดลอยอยู่กลางอากาศก็เคลื่อนตามเขาไป เสียงทุ้มต่ำแฝดความมืดมิดดังขึ้น “จะมีจุดประสงค์อะไรอีกล่ะ? ก็เพื่อจะมีชีวิตอยู่รอดไง”
“เพื่อจะมีชีวิตอยู่รอด แล้วถึงขั้นแย่งชิงชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วน?”
รอยยิ้มของซูโม่เย็นชาลงเรื่อย ๆ “เป็นข้ออ้างที่ดีจริง ๆ เลย! ไม่ต้องพูดเป็นเรื่องเป็นราว เจอตัวแกได้แล้ว แกก็ต้องจ่ายราคาสำหรับสิ่งที่ทำ!”
“ราคา?”
ชายในชุดดำหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะนั้นเปี่ยมด้วยความหยิ่งผยอง “พวกแกสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ จิ๋ว ๆ พอจะเป็นอาหารให้ข้า ถือว่าเป็นเกียรติของพวกแกระดับนึง นี่แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ต่อจากนี้เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นเรื่อย ๆ พวกแกต้องค่อย ๆ หัดให้ชินไป”
ซูโม่ส่ายหน้า ไม่พูดอะไรอีก
มาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดมากความอีก
ร่างของเขากระพริบวูบหนึ่ง วินาทีถัดมาก็ปรากฏตัวบนแท่นหิน ก้าวเดินทีละก้าวเข้าไปใกล้ชายในชุดดำ ทุกก้าวดูละมุนละม่อมราวกับการเดินเล่นยามเย็น แต่ทว่าทุกก้าวที่ก้าวออกไป พลังบีบอัดของตัวเขาก็ทวีขึ้นหนึ่งระดับ
รูม่านตาของชายในชุดดำหดเกร็งอย่างรุนแรง เขาค่อย ๆ ชูมือขวาขึ้น “แกเป็นมนุษย์หรือ?”
“แน่นอนสิ!”
“เป็นไปไม่ได้! มนุษย์ธรรมดาในวัยแก จะมีความแข็งแกร่งระดับนี้ได้อย่างไร?”
“ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้”
ซูโม่ยิ้มเล่น ๆ “เบาใจ วันนี้ข้าไม่ฆ่าแก เพราะยังมีเรื่องหลายเรื่องที่ต้องได้คำตอบจากตัวแก”
ชายในชุดดำหัวเราะเย็น ๆ “ข้ายอมรับว่าฝีมือแกแข็งแกร่งมาก แต่แกก็ไม่มีทางจับข้าได้”