เมื่อฟังคำอธิบายของซูโม่จบ คุณนายผู้เป็นมารดาทั้งสองก็พูดพร้อมกันว่า "ไอเดียนี้ดีนี่!"
พูดจบ ทั้งสองก็มองหน้ากัน แล้วหัวเราะร่วนกันทั้งคู่
หนิงไห่ตบบ่าซูโม่เบา ๆ ใบหน้ายิ้มแฉ่ง กล่าวว่า "ไม่เกินสองวัน กระแสเวยปั๋วอันดับหนึ่งต้องเป็นของเธอแน่นอน ตอนนี้ชื่อเสียงของเธอบดขยี้ดาราเหล่านั้นแบบไม่เห็นฝุ่น ไอดอลของคนทั้งประเทศเต็ม ๆ!"
"ไม่ถึงกับขนาดนั้นหรอก"
ซูโม่ยิ้มอย่างถ่อมตัว แล้วถอดใจเบา ๆ "สายตาที่จับจ้องมากขึ้น สำหรับผมมันก็เป็นแรงกดดันอย่างหนึ่ง จริง ๆ ถ้าเลือกได้ ผมอยากเป็นคนธรรมดามากกว่า"
พูดถึงจุดนี้ เขาดูเหมือนจะนึกอะไรสนุก ๆ ขึ้นมา จึงมองแม่หยันด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า แล้วพูดล้อ ๆ ว่า "แต่ถ้าผมเป็นแค่คนธรรมดาจริง ๆ ท่าทางแม่จะไม่ยอมให้ผมคบกับเสี่ยวซีตั้งแต่แรกแล้วมั้ง"
"พูดจาอะไรของแกนะ!"
แม่หยันแกล้งทำหน้าไม่พอใจ ส่งสายตาดุใส่ซูโม่ "เสี่ยวโม่ ในสายตาของแก แม่เป็นคนเห็นแก่ประโยชน์ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ตอนที่แกเรียนมัธยมปลายแล้วมาคบกับเสี่ยวซี แม่เคยพูดอะไรสักคำไหม?"
"ก็...ไม่มีจริง"
ซูโม่ขบมุมปากเล็กน้อย พูดไปอย่างใจเย็น "ก็เพียงแต่...เสี่ยวซีเกือบต้องไปเรียนต่างประเทศก็เท่านั้น"
ดวงตาของเขาแล่นประกายความหลัง "ถ้าตอนนั้นเสี่ยวซีไปเรียนเมืองนอกจริง ๆ เราสองคนจะได้อยู่ด้วยกันถึงวันนี้หรือเปล่า ยังพูดยากเลยล่ะ"
"ฮึ่ม!"
เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของแม่หยันแล่นประกายอึดอัด ใบหน้าปรากฏรอยรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีอย่างหาได้ยาก