ห้องวิจัยหมายเลขเจ็ด
ซูโม่มองดูกองเอกสารบนโต๊ะวิจัยที่สูงท่วมหัว แล้วค่อย ๆ อ่านทีละแผ่น
ด้วยสกิล 'จำได้หลังเห็นเพียงครั้งเดียว' และ 'ผสมผสานทะลุปรุโปร่ง' เขาอ่านได้เร็วสุดกู่ แถมยังซึมซับข้อมูลได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หลังอ่านจบอีกต่างหาก
นี่แหละของจริงที่น่ากลัว!
ถ้าเป็นคนปกติ กองเอกสารแค่นี้ครึ่งเดือนก็อ่านไม่จบหรอก
ต่อให้อ่านจบ ก็จำไม่ได้!
แต่ซูโม่มันตัวเก็งติดบูสเตอร์นี่หว่า
ข้อมูลจากสิทธิบัตร 22 ชนิดรวมกัน โห...เยอะจนขนหัวลุก
แต่ซูโม่ใช้เวลาแค่สองชั่วโมงก็อ่านหมด ไม่พักเลยด้วยซ้ำ จากนั้นสมองก็จัดระเบียบข้อมูลทั้งมวล แล้วจิ้มเทคโนโลยีหลักตัวหนึ่งขึ้นมาจำลอง
อุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ของแต่ละเทคโนโลยีก็ไม่เหมือนกันซะด้วย ซูโม่เลยคิดว่า ไหน ๆ ก็ไหน ๆ เอาผลลัพธ์คร่าว ๆ ในหัวก่อนดีกว่า แล้วค่อยไปลุยห้องวิจัยจริง ๆ ทีหลัง
ยังไงซะ ห้องปฏิบัติการของทั้ง 22 เทคโนโลยี สถาบันวิทยาศาสตร์ก็มีครบนะ เรื่องนี้ช่วยเซฟแรงได้เยอะเลย
'พายุสมองกล' ทำงาน!
ด้วยบูสต์สติปัญญาสิบเท่า ซูโม่พุ่งทะยานลื่นไหล ไอเดียถาโถมเข้าใส่ไม่หยุด เรียกว่า 'น้ำพุแห่งปัญญา' เลยก็ได้ จุดยากทางเทคนิคที่ใคร ๆ เห็นแล้วช็อค เขาหาวิธีสับมันได้ง่ายดาย
ทุกครั้งที่แก้ปมในสมองได้ เขาก็จดลงคอมพ์
เวลา...ค่อย ๆ ไหลไปเรื่อย ๆ
ไม่รู้ตัวอีกทีก็หกโมงเย็นแล้ว ผลพวงจากการกรอสมองความเร็วสูงเป็นเวลานานคือความอ่อนเพลียโคตร ๆ
พอล้มอีกหนึ่งจุดยากได้ ซูโม่ก็ทนไม่ไหว ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย ครางในลำคอออกมาเบา ๆ
โคตรล้า!
แต่ก็คุ้ม!
พอปล่อยใจสบาย ความหิวก็ถาโถมเข้าใส่เป็นคลื่น ซูโม่ดูเวลา หกโมงเย็นแล้ว รอยยิ้มขม ๆ ผุดที่มุมปาก
จริง ๆ แล้วบ่ายนี้ เขาสัญญากับเหยียนจิ่วซีว่าจะไปเดินเล่นด้วยกัน แต่ดันเบี้ยวซะนี่
ซูโม่ถอนหายใจเบา ๆ ควักมือถือออกมาโทรหาเหยียนจิ่วซี
รับสายปุ๊บ!
เห็นชัดเลยว่า สาวเจ้ารอสายเขาอยู่ก่อนแล้ว
"เด็กดี พี่ผิดเองที่เบี้ยวนัด"
เปิดปุ๊บ ซูโม่ยอมรับผิดทันที สาวคนนี้ต้องรอสายนี้มานานแน่ ๆ
"เสี่ยวโม่ แกพูดขอโทษฉันทำไมเล่า?"
เสียงหวานละมุนของเหยียนจิ่วซีลอยมาในสาย "คนที่ควรขอโทษคือฉันนะ ตอนนี้แกเครียดขนาดนั้น แต่ฉันช่วยอะไรแกไม่ได้เลย..."
"เด็กน้อย พูดอะไรเพ้อเจ้อ?"