หลังจากออกจากห้องของท่านเฉิน ซูโม่ก็ตรงไปที่สถาบันวิทยาศาสตร์ทันที ในเมื่อเขาพูดจาโอ้อวดออกไปแล้ว ก็ต้องรีบจัดการแก้ไขปัญหาเทคโนโลยีสิทธิบัตรให้เร็วที่สุด
วันหยุด?
ไม่มีอยู่จริง!
พักผ่อน?
ไม่มีสิทธิ์!
พลังยิ่งใหญ่ ภาระยิ่งมาก
ประโยคนี้ไม่ได้พูดเล่น ๆ ในฐานะนักคณิตศาสตร์ระดับห้าของเซี่ยกั๋ว ในช่วงเวลาที่มรสุมกำลังจะมาเยือนเช่นนี้ เขาจะต้องแสดงคุณค่าสูงสุดของตนออกมา
หลังจากมาถึงสถาบันวิทยาศาสตร์ ซูโม่ไม่ได้ตรงไปที่ห้องวิจัยหมายเลขเจ็ด กลับแวะไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการ
“ซูโม่?”
เวินเทียนหัวในฐานะผู้อำนวยการสถาบันวิทยาศาสตร์ ช่วงนี้ยุ่งจนหัวฟู อีกไม่กี่วันก็จะอายุหกสิบแล้ว แต่เขาติดต่อกันมากว่าสามสิบชั่วโมงโดยไม่ได้พัก ใบหน้าที่แก่ชราเต็มไปด้วยความอ่อนล้าลึก ๆ พอเห็นซูโม่เดินเข้ามาในห้องทำงาน แววตาก็มีประกายประหลาดใจ “เธอมีเวลาแวะมาหาคนแก่แบบฉันนี่นา?”
“ท่านผู้อำนวยการเวิน ผมจะมาแจ้งเรื่องให้ทราบ” ซูโม่ยิ้มอย่างสุภาพ พยักหน้าให้เวินเทียนหัว
“เรื่องอะไร?”
“ตอนนี้สถาบันวิทยาศาสตร์กำลังวิจัยเทคโนโลยีสิทธิบัตร 23 ชนิด ถูกต้องไหมครับ?”
“ถูกต้อง!”
“นับจากนี้ไป ให้หยุดการวิจัยเทคโนโลยีสิทธิบัตรทั้ง 23 ชนิด แล้วให้หัวหน้าโครงการพวกนั้นนำเอกสารทั้งหมดมาส่งที่ห้องทำงาน” น้ำเสียงของซูโม่เรียบเฉยอย่างยิ่ง ใบหน้าไร้แววอารมณ์ใด ๆ
“ทำไมล่ะ?” เมื่อได้ยินดังนั้น เวินเทียนหัวก็ประหลาดใจยิ่ง
“ผมกับท่านเฉินได้หารือกันเกี่ยวกับลำดับความสำคัญในการพัฒนาต่อจากนี้ของสถาบันวิทยาศาสตร์ อีกไม่นานคุณก็จะได้รับเอกสารแจ้งลงมา”
“ผม... จะจัดการให้นะ”
แม้เวินเทียนหัวจะไม่เข้าใจวาซูโม่คิดจะทำอะไร แต่ก็หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานขึ้นมาสั่งการ