มาดจัด!
เด็ดขาด!
ทั่วทั้งสนามกีฬาเงียบกริบราวกับเข็มหล่นยังได้ยิน เหล่านักคณิตศาสตร์ที่กำลังส่งเสียงโวยวาย ชั่วพริบตาก็เหมือนมีก้างติดคอ พูดอะไรไม่ออกไปเสียดื้อๆ
มองพวกเขาไม่ชอบมาพากล?
เหตุผลนี่…ก็บงการไปหน่อยแล้วมั้ง?
ไม่ฟังเหตุผลซะเลยนะ!
ถ้าซูโม่ใช้ข้ออ้างอื่นยังว่าไปอย่าง แต่นี่ดันใช้ข้ออ้างนี้…
เงียบไปได้สักพัก สนามกีฬาก็ปะทุด้วยเสียงประท้วงที่ดังกว่าเดิมอีก
"ซูโม่ พวกเราไปล่วงเกินนายเหรอ?"
"นั่นสิ อย่าเอาตำแหน่งนักคณิตศาสตร์ระดับห้ามากดขี่พวกเราเลยนะ พวกเราก็เป็นนักคณิตศาสตร์เหมือนกัน นายอย่าให้มันมากไป!"
"บนโลกไม่ได้มีแค่นายคนเดียวที่เป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้าซะหน่อย มีอะไรต้องได้ใจนักหนา?"
"เขาว่าเซี่ยกั๋วเป็นแดนจารีต ฉันว่าก็แค่นั้นแหละ!"
ใต้เวที
"อะแฮ่ม—"
ซูโม่เปล่งเสียงขัดจังหวะคนพวกนี้ มุมปากเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน "พวกคุณไม่ได้ล่วงเกินผมหรอก แต่ประเทศที่พวกคุณอยู่ดันไม่เป็นมิตรกับเซี่ยกั๋วของเราเลยสักนิด ในฐานะชาวเซี่ยกั๋ว ผมย่อมช่วยคนเลวไม่ได้ แค่นี้มีปัญหาอะไรมั้ย?"
"มีคนว่า ผมใช้นักคณิตศาสตร์ระดับห้ากดขี่พวกคุณ? ใช่แล้ว ผมก็ใช้ตำแหน่งข่มแล้ว! จะทำไมล่ะ?"
"อีกอย่าง บนโลกก็ใช่ว่าจะมีนักคณิตศาสตร์ระดับห้าแค่ผมเนี่ย ผมก็ยอมรับ แต่พวกคุณเอาความสามารถไปเชิญนักคณิตศาสตร์ระดับห้าคนอื่นมาไขห้าข้อสันนิษฐานทางคณิตศาสตร์สักข้อสิ?"
"และข้อสุดท้าย เซี่ยกั๋วเป็นแดนจารีตหรือเปล่า ไม่ใช่เรื่องที่พวกคุณจะมาประเมินตามใจชอบ จารีตของเซี่ยกั๋วมีไว้แสดงต่อมิตรสหายเท่านั้น ส่วนศัตรู... ฮะฮะ~~~"
ซูโม่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มายืนที่ขอบเวที สีหน้าเรียบเฉย "ตอนนี้ใครมีความเห็นอะไรอีกรึเปล่า? แน่นอน มีก็ต้องเก็บเอาไว้ก่อน เพราะพวกคุณควรกลับไปไสหัวได้แล้ว!"