“จะไปมั้ย?”
เซี่ยปิงอวี่กลืนน้ำลายแรง เธอรู้ดีว่าถ้าเป็นผลลัพธ์แบบนี้ จะไม่มีทางแนะนำให้กู้เป่ยใช้วิธีนี้เข้าหาซูโม่ ใครจะไปคิดว่าซูโม่ไม่เล่นตามบทเลยสักนิด...
เพราะพวกเธอปรึกษาข้อคาดการณ์ WDW เลยกลายเป็นเปิดสอนสาธารณะ จนสุดท้ายสะเทือนวงการคณิตศาสตร์ไปทั้งวงการ
นี่มัน...
กู้เป่ยกัดริมฝีปากเบาๆ นิ่งเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้งและเปล่งคำหนึ่งออกมาช้าๆ
“ไป!”
เซี่ยปิงอวี่: “...”
ถ้าให้เธอเลือก เธอไม่มีทางเลือกไปแน่!
“คุณหนูกู้ คุณ...”
“ฉันไปเอง เธออยู่ที่นี่เถอะ”
ยังไม่ทันที่เซี่ยปิงอวี่จะพูดจบ กู้เป่ยก็ลุกออกจากที่นั่งเดินไปแถวหน้า ใบหน้างามนอกจากความตื่นเต้นแล้ว ยังแฝงความแน่วแน่อยู่ด้วย
ทันใดนั้น ทุกสายตาจับจ้องไปที่กู้เป่ย มีนักศึกษาชิงหัวหลายคนเมื่อเห็นกู้เป่ยแล้วก็อุทานออกมาพร้อมซุบซิบกันอย่างตื่นเต้น
“นั่นไม่ใช่กู้เป่ย ดอกไม้ประจำคณะนิติศาสตร์หรอกเหรอ?”
“หือ? นี่คือ... กู้เป่ย?”
“อ๊าก—— ความหลังวัยรุ่นจบลงตรงนี้!”
“คนขาดแคลนก็ขาดใจ คนล้นมือก็ล้นมือ สวรรค์เอ๋ย จะเหลือทางรอดให้คนธรรมดาอย่างพวกเราบ้างได้ไหม?”
“จือหนาน... กู้เป่ย ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง!”
กู้เป่ยเดินไปนั่งแถวแรก คนที่นั่งทางซ้ายมือก็คือลู่หว่างโยว เธอมองเด็กสาวข้างตัวด้วยท่าทีสงสัย ในแววตาแฝงความหมายล้ำลึก ก่อนจะเอ่ยถามเบาๆ “สวัสดี ฉันชื่อลู่หว่างโยว เธอชื่ออะไร?”
“ฉัน... ฉันชื่อกู้เป่ย”