“เข้าใจก็พอ!”
ซูโม่พยักหน้า วางชอล์กในมือแล้วปัดฝุ่น “ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว พักสักครู่ พักกินข้าวหนึ่งชั่วโมง บ่ายโมงค่อยว่ากันต่อ”
บรรดานักคณิตศาสตร์ในที่นั้นมองซูโม่บนเวที ดวงตามีแต่ความตื่นตะลึงและความเกรงขาม พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าการใช้สูตรคณิตศาสตร์พื้น ๆ แบบนี้จะไขห้าข้อสันนิษฐานทางคณิตศาสตร์ได้ มันเหลือเชื่อจริง ๆ!
พื้นฐานคณิตศาสตร์ของเขามันแน่นปึ้ก!
แน่นจนน่ากลัว!
พวกเด็ก ๆ มหา'ลัยชิงหัวยังไม่เท่าไหร่ เพราะไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ซูโม่ทำมันเจ๋งขนาดไหน แต่... ยิ่งอยู่สูงก็ยิ่งรู้จักเกรงใจ นักคณิตศาสตร์ที่นี่รู้ดีแก่ใจ การจะใช้สูตรคณิตศาสตร์ง่าย ๆ มาถอดรหัสข้อสันนิษฐาน WDW ได้ แถมยังลื่นปรื๊ดแบบที่ซูโม่ทำเนี้ย มัน...
คำเดียว——เพ้อเจ้อ!
มันเกินจินตนาการของทุกคน เรื่องแบบนี้ไม่ควรมีทางเกิดขึ้นได้ด้วยซ้ำ แต่... มันก็เกิดขึ้นตรงหน้าพวกเขาซะงั้น
เชื่อก็ต้องเชื่อ!
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ!
หลังจากฟังอธิบายมาสองชั่วโมง นักคณิตศาสตร์ทุกคนก็กระจ่างแจ้งใจว่า นักคณิตศาสตร์ระดับห้าก็มีสูงมีต่ำ ก่อนที่ซูโม่จะได้เป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้า เจฟฟรีย์แห่งประเทศต้าหยางคือขุนเขาที่สูงตระหง่านในสายตานักคณิตศาสตร์ทั่วโลก
แต่... ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว!
นักคณิตศาสตร์ที่อยู่ตรงนั้นเข้าใจอะไรร่วมกันอย่างหนึ่ง ชายหนุ่มนามซูโม่ แม้จะเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้าเหมือนเจฟฟรีย์ แต่... เจฟฟรีย์คนนั้นเทียบเขาไม่ติดเลยด้วยซ้ำ!