"เสี่ยวโม่…"
ใต้แสงจันทร์ ดวงตาคู่สวยของสาวน้อยฉายแววหลงใหล เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยื่นริมฝีปากแดงระเรื่อมามอบให้เขาเอง
แน่นอนว่าซูโม่ไม่มีทางปฏิเสธ เขาก้มหน้าลงจูบริมฝีปากเย้ายวนนั้นทันที เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรมาซูโม่ไม่เคยมีแรงต้านทานต่อเหยียนจิ่วซีเลย
จูบเดียวนี้ ดีกว่าคำสัญญาหวานซึ้งที่เคยสาบานกันเป็นไหนๆ!
"แค๊กๆ—"
"สมัยนี้คนเราไม่มีศีลธรรมกันบ้างเลยเหรอ? ถ้ากลัวจะห้ามใจไม่อยู่ รอบๆ มหาวิทยาลัยก็มีโรงแรมเต็มไปหมด ปิดประตูแล้วจะเล้าโลมกันยังไงก็ได้ ต่อให้พังเตียงกระจุยก็ไม่มีใครรู้ ต้องมาประเคนอาหารหมาใส่กันในที่สาธารณะนี่เหรอ?"
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากชั้นบน ทำเอาเหยียนจิ่วซีตกใจรีบซุกหน้าลงบนอกซูโม่ ไม่กล้าเงยขึ้นมามองเลยแม้แต่น้อย
อายจังเลย!
ลืมไปได้ไงว่าที่นี่คือมหาวิทยาลัย…
ซูโม่หรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองไปทางหอพักหญิง ที่ตรงบันไดชั้นห้าปรากฏหัวเล็กๆ โผล่ออกมา แม้สายตาจะพร่ามัว แต่ด้วยพลังของดวงตาเพลิงทองเขาก็ยังมองเห็นใบหน้าของหญิงสาวได้ชัดเจน
จ้าวหลิงเอ๋อ!
ชั่วขณะนั้นซูโม่ทั้งอยากหัวเราะทั้งอยากด่า อุตส่าห์รอให้แม่สาวน้อยนี่เป็นฝ่ายเริ่มสักครั้ง เขายังไม่ทันได้ลิ้มรสความอร่อยเลยด้วยซ้ำ ก็โดนจ้าวหลิงเอ๋อทำลายบรรยากาศซะแล้ว
จะบังเอิญไปไหมเนี่ย!
ชั้นห้า
จ้าวหลิงเอ๋อกำลังฮึดฮัดมองดูคู่รักที่คลอเคลียกันอยู่ด้านล่าง แสงสลัวทำให้เธอมองไม่เห็นหน้าตาใครชัด เห็นแค่เงาลางๆ ว่าทั้งสองกำลังทำอะไรที่น่าอายกันอยู่
นั่นยิ่งทำให้อารมณ์ที่แย่อยู่แล้วของเธอย่ำแย่หนักกว่าเดิม
การทดสอบสาขาคณิตศาสตร์ เธอได้อันดับรั้งท้าย และคะแนนก็ห่างจากอันดับรองสุดท้ายชนิดไม่เห็นฝุ่น ทำให้จ้าวหลิงเอ๋อเริ่มสงสัยในตัวเอง
เธอไม่เหมาะกับคณิตศาสตร์จริงๆ งั้นเหรอ?
ย้ายสาขา?
หรือจะพยายามต่อไปดี?
จ้าวหลิงเอ๋อยืนคนเดียวตรงบันไดเป็นเวลานาน สมองตื้อไปหมด วุ่นวายจนแม้แต่เหยียนจิ่วซีเดินลงมาก็ยังไม่ทันสังเกต ไม่อย่างนั้นเธอคงเดาได้แน่ว่าสองคนข้างล่างเป็นใคร
เมื่อเห็นว่าสองคนนั้นไม่มีท่าทีจะทำอะไรอีก จ้าวหลิงเอ๋อก็ถอนสายตากลับมาอย่างเงียบๆ แล้วหมุนตัวกลับเข้าห้องพัก
ด้านล่าง