"ไม่ต้องเยอะหรอก สักสิบสองคนก็พอ!"
ไอแซค: "..."
โคบัม: "..."
เท่าไหร่นะ?
สิบสองคน?
ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งสองยังตั้งตัวไม่ทันติด
เรื่องที่ทีมเซี่ยกั๋วมีผู้เข้าแข่งขันสิบสองคน นอกจากอลิซกับหัวหน้ากลุ่มคณิตศาสตร์นานาชาติแล้ว คนอื่นไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย รวมถึงกรรมการสองคนนี้ด้วย
"อาจารย์ซู โควต้าเข้าแข่งขันไม่ใช่มีแค่... สิบคนเหรอครับ?"
ไอแซคงุนงง นี่ก็เพราะเป็นซูโม่ ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ เขาไม่มีทางถามอย่างสุภาพแบบนี้ เขาจะรู้สึกว่าอีกฝ่ายเสียสติไปแล้ว
โคบัมที่อยู่ข้างๆ พยักหน้าตาม เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ซูโม่พยักหน้าน้อยๆ มองผู้เข้าแข่งขันกว่าสองพันคนบนลานพลาซ่า รอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปาก "อาจารย์ทั้งสองอาจยังไม่รู้ รอบนี้เซี่ยกั๋วของเรามีโควต้าพิเศษเพิ่มสองที่ พวกหัวหน้ากลุ่มรู้เรื่องนี้อยู่ ถ้าอาจารย์สนใจก็ลองไปถามหัวหน้ากลุ่มดูนะครับ"
ไอแซค: "..."
โคบัม: "..."
ได้ยินคำว่า 'หัวหน้ากลุ่ม' เข้าหู ความสงสัยของทั้งสองก็มลายหายวับไปทันที ซูโม่คงไม่โกหกเรื่องที่ถูกจับได้ง่ายๆ แน่ ในเมื่อเขาพูดแบบนี้ เรื่องนี้ก็ต้องเป็นความจริงแล้ว
คิดได้ดังนั้น ทั้งสองก็อดตะลึงไม่ได้ แถมยังมีความรู้สึกชาชินอยู่ด้วย!
การรับรองแบบเปิดไม่เคยมีโควต้าพิเศษมาก่อน ไม่เคยเลย!
ทำไมพอมาถึงซูโม่ กฎข้อนี้กลับกลายเป็นของตาย แถมยังเป็นโควต้าพิเศษสองที่อีก สุดยอด...
เว่อร์วัง!
นี่คือนักคณิตศาสตร์ระดับห้าที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์เหรอ?
หน้าตาไม่ธรรมดาจริงๆ!
ไอแซคก้มหน้าง่วนอยู่กับปากกาในมือ เลิกคิ้วมุ่น "อาจารย์ซู คุณคิดว่าสมาชิกทีมเซี่ยกั๋วทั้งสิบสองคน จะผ่านการรับรองได้หมดเลยหรือครับ?"
จะบ้าเหรอ?!
ในฐานะนักคณิตศาสตร์ระดับสี่ของกลุ่มคณิตศาสตร์นานาชาติ เขาผ่านการเป็นกรรมการการรับรองแบบเปิดมาหลายครั้ง รู้ประวัติคะแนนพวกนี้ดี
ตั้งแต่จัดการรับรองแบบเปิดมา ก็ไม่เคยมีประเทศไหนที่ผู้เข้าแข่งทั้งหมดผ่านการรับรอง
สักครั้งก็ไม่มี!
แม้แต่ประเทศต้าหยางที่ยิ่งใหญ่สุดขีด ครั้งที่ดีที่สุดก็มีแค่เก้าคน นั่นก็เป็นคะแนนสูงสุดของการรับรองแบบเปิดแล้ว