"ตานี้ตาผมบ้างแล้วมั้ง?"
หลงเอ้อฉวยกระบี่อ่อนจากมือหลงอี กำลังจะพุ่งออกไป ก็ถูกซูโม่ดึงตัวไว้
"พี่สอง จะทำอะไรน่ะ?"
ซูโม่มองหลงเอ้ออย่างจนปัญญา "ไม่อยากได้ชีวิตแล้วหรือไง?"
หลงเอ้อ: "..."
เรื่องเมื่อครั้งนั้นเขายังไม่ได้เคลียร์กับหลงอู่ให้เข้าใจ ถ้าตายไปแบบนี้ หลงอู่อาจจะเกลียดเขาไปชั่วชีวิต ดังนั้นเขาก็อยากเก็บชีวิตน้อย ๆ นี้ไว้หรอกนะ แต่ฆาตกรฝั่งตรงข้ามน่ะไม่ให้โอกาสเลยนี่!
ตอนนี้หลงอีก็บาดเจ็บ หมดกำลังรบแล้ว จะให้ซูโม่พุ่งออกไปตายฟรี ๆ ก็คงไม่ได้
เพราะงั้น ยังไงก็ต้องพึ่งเขา!
แม้หลงเอ้อจะรู้ดีว่าพุ่งออกไปแล้วผลจะเป็นยังไง แต่นี่คือทางเดียวแล้ว เขาต้องถ่วงเวลาให้นานที่สุด ให้หน่วยมังกรและสมาชิกอวิ๋นเก๋อมาถึงให้ได้
ส่วนจะทำได้หรือเปล่า?
ในใจหลงเอ้อก็ไม่มั่น ฝั่งตรงข้ามมีฆาตกรเกือบสี่สิบคน ถ้าไม่มีปืนยังพอว่า เขาอาศัยฝีมือจัดการทีละคนได้
แต่นี่ฆาตกรทุกคนมีปืนกลอูซี่คนละกระบอก แค่เข้าใกล้ก็ยากแล้ว!
"ชีวิตพี่ไม่สำคัญเท่าของนาย!" หลงเอ้อมองซูโม่ด้วยสีหน้าจริงจัง ถึงเขาจะดูไม่เป็นโล้เป็นพายไปวัน ๆ แต่ในใจรู้ดีว่าซูโม่สำคัญกับเซี่ยกั๋วแค่ไหน
"พูดอะไรน่ะ?"
ซูโม่ฉุนจัด พูดเสียงเข้มว่า "ไม่ว่าตัวตนของผมจะเป็นอะไร แต่ต่อหน้าชีวิตน่ะเท่าเทียมกัน!"
"แล้วก็ ไม่ใช่ไม่มีทางแก้เลย"
"นายมีวิธีเหรอ?"
ทันใดนั้น หลงเอ้อก็เบิกตากว้าง ถ้าไม่ใช่เพราะจนหนทางจริง ๆ เขาก็ไม่อยากออกไปตายฟรีหรอก!