ทางตัน?
“พี่สอง ไอ้นี่ให้แก”
ซูโม่ยื่นวิทยุสื่อสารขนาดจิ๋วที่ยืมมาจากหลงเอ้อเมื่อคืนให้ พลางพูดว่า “รีบเรียกคนมา!”
“เรียกยังไง?”
มองวิทยุในมือ หลงเอ้อมุมปากกระตุก เมื่อกี้หลงอีลองแล้ว สัญญาณส่งไม่ออกเลย เขาก็อยากเรียกคนเหมือนกัน แต่เรียกไม่ได้นี่นา!
“ของนี่ผมพัฒนาให้มันอัปเกรดแล้ว ไร้สัญญาณรบกวน!” ซูโม่รีบอธิบาย
“เชี่ย!”
หลงเอ้อพอได้ยินคำว่า 'ไร้สัญญาณรบกวน' ก็อดร้องออกมาไม่ได้ “แกนี่ ทำไมไม่เอามาให้เร็วกว่านี้?”
ซูโม่: “……”
วันนี้ต้องไปส่งเหยียนจิ่วซีที่สนามบิน เขาลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย พอเห็นท่าทางของหลงอีถึงนึกขึ้นได้ว่ามีของชิ้นนี้อยู่กับตัว
ดีนะ เมื่อคืนจัดการมันเรียบร้อยแล้ว!
ไม่งั้นตอนนี้พวกเขาสามคนคงร้องเรียกฟ้าฟ้าดินไม่ตอบแน่!
“แกร๊ก——”
หลงเอ้อไม่รีรอ เปิดวิทยุทันที แล้วเลียนแบบน้ำเสียงของหลงอีเมื่อกี้ “ถนนฉาวฮว่า โดนลอบทำร้าย ด่วน!”
“พี่สอง เกิดอะไรขึ้น?”
“พี่สอง ตอนนี้พวกพี่เป็นไงบ้าง?”
“พี่สอง……”
วินาทีถัดมา เสียงพวกสมาชิกหน่วยมังกรก็ดังลั่นจากวิทยุ แต่หลงเอ้อไม่มีเวลาอธิบายอะไรมาก ตัดบททันที “เงียบก่อน พวกศัตรูไม่รู้กี่คน บนที่สูงมีมือปืนซุ่มยิงอยู่ ถ้ายังไม่มา พวกเราคงต้องไปลาลับกันจริง ๆ แล้วล่ะ!”
ซูโม่: “……”
ทำไมฟังแล้วแปลก ๆ นะ?
ไปลาลับบ้าอะไร?