“ฟิ้ว——”
กระสุนพุ่งเข้าใส่ร่างของชายชุดดำ หลงเอ้อฉุดซูโม่กระพริบตากลับมาหลังรถตู้ทันที พลางตรวจดูอาการบาดเจ็บของซูโม่เป็นสิ่งแรก
แขนซ้ายกับขาขวาถูกยิงไปคนละนัด ดีตรงไม่ใช่จุดสำคัญ ยังไม่ถึงตาย!
“ซูโม่ นายไม่เป็นไรนะ?” แววตาของหลงอีเต็มไปด้วยความกังวล ซูโม่มีบาดแผลจากกระสุนสามจุดแล้ว เขายอมให้สามนัดนั้นยิงใส่ตัวเองดีกว่า
“ไม่เป็นไร แค่เจ็บนิดหน่อย”
ซูโม่กลั้นความเจ็บปวดที่แล่นพล่านบนร่างกาย ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย บาดแผลที่ขาขวาน่าจะโดนกระดูกแล้ว ความเจ็บเสียดแทงจนหน้าซีดขาว
ยังดีที่เหยียนจิ่วซีกลับประเทศไปแล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าเห็นซูโม่ในสภาพนี้ คงปวดใจจนร้องไห้ตายแน่!
“ปัง——”
“ปัง——”
พลซุ่มยิงที่อยู่บนจุดสูงไกลออกไปยิงไม่หยุด หลงเอ้อถึงกับอดสบถเสียงต่ำไม่ได้ “บ้าเอ๊ย! ฉันจะดูหน่อยว่าแกยังเหลือคนอีกกี่คน!”
หุ่นดินปั้นยังมีความโกรธเป็นไฟสามส่วน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลงเอ้อเลย ตั้งแต่เขาเข้าร่วมหน่วยมังกร นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกอึดอัดใจแบบนี้!
“ไม่เป็นไร”
ซูโม่สูดลมหายใจเย็นเฮือก ความเจ็บบนตัวยิ่งทวีความรุนแรง ฝืนอธิบายต่อ “ดูจากมุมตอนนี้ พลซุ่มยิงของพวกมันยิงไม่ถึงถังน้ำมันรถตู้ ตอนนี้เราปลอดภัยมาก”
“แล้วก็ ถนนเฉาฮวาอยู่ห่างจากสนามบินนิวยอร์ลแค่ห้ากิโลเมตร กำลังเสริมน่าจะมาถึงเร็ว หากพวกนั้นฉลาดกว่านี้อีกนิด ต้องเลือกถอนกำลังแน่!”
“ถอนกำลัง?”