"ไสหัวไป!"
จางเสี่ยวชวน: "..."
ฉับไวดีจริง!
วิธีปฏิเสธนี่มันอันหรานชัด ๆ!
จะให้มีความหวังสักนิดไม่ได้เลยเหรอ?
ใจร้ายชะมัด!
"ปุด — "
จ้าวหลิงเอ๋อและหม่าลี่ลี่หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน ของแบบนี้พวกนางรู้ดีว่าจุดจบจะเป็นยังไง เปิดเทอมมายังไม่ถึงหนึ่งเดือน แต่ผู้ชายที่มาสารภาพรักกับอันหรานมีนับไม่ถ้วน จุดจบของพวกเขาก็เหมือนกับจางเสี่ยวชวนเปี๊ยบ คำตอบที่ได้มีแค่คำเดียว — ไสหัวไป!
ทันใดนั้น ในสนามก็มีเสียงตกอกตกใจดังขึ้นอีกครั้ง สายตาของทุกคนรีบจ้องไปที่จอยักษ์
เหยียนจิ่วซีเขย่งเท้าขึ้นจูบซูโม่หนึ่งที นี่เรียกว่าเป็นหมัดเด็ดที่จู่โจมทุกคนไม่ทันตั้งตัว หยอกเย้าแหนมกันมันก็แค่นั้น แต่ไอ้นี่มัน...
เกินไปนะ!
นี่ไม่คิดถึงหัวอกคนโสดบ้างเลยหรือไง?
อันหรานเห็นฉากนี้ รอยยิ้มบาง ๆ ก็ผุดขึ้นบนใบหน้า พลางพูดเสียงใสว่า "เสี่ยวซีเด่นขึ้นทุกวันเลยนะ!"
หลังจากสายนั้น อันหรานก็ปลงได้หลายอย่าง นางก็คือมือที่สามแถมยังไม่มีทางสอดแทรกเข้าไปอีกต่างหาก แทนที่จะมานั่งซึมเศร้าอยู่คนเดียว สู้ทำใจให้โล่งยังจะดีกว่า
ชอบใครสักคนแล้วต้องอยู่กับเขาเสมอไปเหรอ?
ไม่!
เฝ้ามองเขาประสบความสำเร็จ มันก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งไม่ใช่เหรอ!
"ว้าว เล่นใหญ่ขนาดนี้เลย?"
จ้าวหลิงเอ๋อพูดด้วยความแปลกใจ "นี่ใช่เสี่ยวซีที่ฉันรู้จักไหมเนี่ย? สองคนนี่ไม่แน่ว่าอาจจะถึงขั้นนั้นแล้วก็ได้นะ?"
"คิดอะไรน่ะ?" อันหรานแกล้งเคาะหัวจ้าวหลิงเอ๋อป๊อกหนึ่ง พลางพูดว่า "เสี่ยวซีไม่ใช่สาวประเภทไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจหรอกนะ"
"แต่หัวหน้าพวกผมสิใช่!" พวกแก๊งหนุ่มสามคนประสานเสียงเป็นเสียงเดียวกัน