ตอนนี้เอง บรรดาประเทศที่ไม่ถูกกับเซี่ยกั๋วต่างก็พากันกระโดดออกมาแสดงตัว หลังอุตส่าห์สบโอกาสแบบนี้ได้ พวกมันไม่มีทางยอมปล่อยหลุดมือแน่
ทว่า ทางการเซี่ยกั๋วกลับเงียบกริบ ไม่มีท่าทีจะออกมาชี้แจงอะไรเลย ยิ่งทำให้พวกประเทศนั้นลุกขึ้นมาเห่าหอนได้ใจหนักขึ้นไปอีก
ประเทศต้าหยาง หอประชุมกาเม่ยเล่อ
“คุณเหยียนจิ่วซีครับ นี่กับข้าวที่ผมเตรียมไว้ให้ซูโม่ จะให้เขากินข้าวก่อนค่อยทำต่อไหมครับ?” หลี่ถงถือถุงอาหารเดินเข้ามาหยุดข้างเหยียนจิ่วซี มองดูซูโม่ที่อยู่บนเวทีกำลังก้มหน้านิ่งคิด ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“อาจารย์หลี่คะ ฉันรู้นิสัยเสี่ยวโม่ดี เวลาที่เขาจริงจัง เขาไม่อยากให้อะไรมารบกวน รอก่อนอีกสักหน่อยเถอะค่ะ” เหยียนจิ่วซีอธิบายเสียงเบา เธอเองก็ไม่อยากเห็นซูโม่ต้องทนหิวตอนสอบ แต่ก็กลัวจะไปรบกวนสมาธิเขา จึงทำได้แค่ปฏิเสธข้อเสนอของหลี่ถงอย่างนิ่มนวล
หลงอู่กับหลงเอ้อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สายตากวาดไปทั่วหอประชุมไม่หยุด ในสภาพแวดล้อมที่ซับซ้อนแบบนี้เหมาะที่สุดที่นักฆ่าจะลอบสังหาร นับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในหอประชุม สภาพจิตใจของทั้งสองก็ตึงเครียดขั้นสุด
หลงอู่หยิบวิทยุสื่อสารขนาดเล็กขึ้นมา เอ่ยเสียงแผ่วว่า “เสี่ยวชี ปาน้อย ข้างนอกมีอะไรผิดปกติไหม?”
ผ่านไปไม่ถึงสองวินาที เสียงของทั้งสองก็ดังออกมาจากหูฟัง
หลงชี: “ด้านนอกหอประชุมปกติทุกอย่าง ไม่มีบุคคลต้องสงสัยเข้าใกล้หอประชุม”
หลงปา: “ด้านนอกมหาวิทยาลัยปกติทุกอย่าง ตอนนี้ยังไม่พบบุคคลต้องสงสัย”
“เฝ้าติดตามต่อไป!”
“รับทราบ!”
……
ณ ห้องวิจัยแห่งหนึ่ง
เจฟฟรีย์มองซูโม่ในจอคอมพิวเตอร์ มุมปากยกยิ้มอย่างโล่งอก พึมพำกับตัวเองว่า “อายุแค่นี้ก็คิดจะเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้า? ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!”