เสียงปรบมือดังสนั่นอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะค่อยๆ แผ่วลงจนเงียบหายไป
“ต่อไปจะเป็นช่วงถามคำถาม ทุกคนมีอะไรสงสัยถามมาได้เลยนะครับ ถ้าผมรู้จะตอบให้หมด” ซูโม่ยิ้มมุมปาก เสริมว่า “แน่นอนว่าผมไม่รู้เรื่องน้อยมากๆ ครับ เพราะฉะนั้นอย่าเกรงใจกันเลย”
“ฮ่า——”
เหล่านักเรียนพากันหัวเราะลั่น ยกมือขึ้นพรึ่บพรั่บ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
“สาวแถวหน้าคนแรก มีคำถามอะไรครับ?” ซูโม่เอ่ยถาม
“พี่… พี่ซูโม่ หนูอยากถามว่า จะปรับปรุงคะแนนเขียนเรียงความในช่วงเวลานี้ได้ยังไงคะ?”
เด็กสาวที่ถูกซูโม่เรียก ใบหน้าอดไม่ได้ที่จะเผยความประหม่า พูดตะกุกตะกักเล็กน้อยว่า “ผลการเรียนวิชาอื่นของหนูดีหมดค่ะ แต่มีแค่เรียงความที่ถ่วง ส่งผลให้คะแนนรวมไม่ค่อยดี เป็นปัญหาที่รบกวนหนูมานานมาก คุณพ่อคุณแม่ก็จ้างติวเตอร์ให้ตลอด แต่ผลลัพธ์ไม่ค่อยชัดเจนค่ะ”
“ถ้าเรียงความของเธอได้เต็ม 100 เธอคิดว่าตัวเองจะสอบได้เท่าไหร่?” ซูโม่ถามต่อ
“ประมาณ 735-740 คะแนนค่ะ!”
เด็กสาวบอกตัวเลขที่สูงลิ่ว แต่ไม่มีใครคิดว่าเธอโม้ เด็กสาวคนนี้ชื่อ เหยาอวี่หาน ตลอดครึ่งปีกว่าเป็นที่หนึ่งของระดับชั้น ม.6 มาตลอด คล้ายกับเหยียนจิ่วซีเมื่อปีก่อน ต่างกันตรงที่เธอไม่ได้เก่งทุกด้านเหมือนเหยียนจิ่วซี แต่เบี่ยงเบนวิชาภาษาไทย โดยพื้นฐานแล้วทุกครั้งที่สอบ เหยาอวี่หานจะเสียคะแนนวิชาภาษาไทยไปอย่างน้อย 30 คะแนน