"อายุ 17 ปี"
"17 ปี? นั่นก็หมายความว่ายังเหลือเวลาอีก 3 ปี กว่าจะอายุ 20 ถ้าพูดกันตรง ๆ นะ นักเรียนคนไหนในที่นี้ให้ผมฝึกสอนสัก 3 ปี ผมรับประกันได้เลยว่าเขา (หรือเธอ) จะกลายเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับ 3 ขึ้นไปแน่นอน"
ซูโม่ยิ้มบาง ๆ กวาดตามองเด็กหนุ่มแล้วพูดว่า "แล้วทำไมผมต้องรับนายเป็นศิษย์ด้วย?"
"ผม..."
ความจริงแล้ว ที่เด็กหนุ่มกล้าเสนอข้อเรียกร้องแบบนี้ ก็เพราะมีคนอยู่เบื้องหลัง ไม่อย่างนั้นเด็กอายุ 17 จะคิดแผนแบบนี้ได้ยังไง แต่คำตอบของซูโม่ตอนนี้ชัดเจนว่าเหนือความคาดหมายไปมาก จนเขาอึ้งไปชั่วขณะ ไม่รู้จะตอบยังไง
เห็นดังนั้น นักเรียนหลายคนก็เริ่มซุบซิบกันอย่างสะใจ
"หวังเทียนซิงบ้าไปแล้วรึไง? พี่ซูโม่ไม่มีทางรับเขาเป็นศิษย์หรอก คะแนนเลขเขายังสู้ชั้นไม่ได้เลย!"
"ไม่รู้จักประมาณตนจริง ๆ!"
"ไอ้นี่มันเพ้อเจ้อชัด ๆ!"
"นี่มันทำให้พี่ซูโม่เสียหน้าต่อหน้าคนอื่นชัด ๆ!"
"ข้อเสนอแบบนี้กล้าพูดออกมาได้ไง? พี่ซูโม่แม้แต่นักคณิตศาสตร์ระดับประเทศยังไม่เห็นอยู่ในสายตา นับประสาอะไรกับพวกกาก ๆ อย่างพวกเรา?"
บนเวที
ซูโม่ถือไมค์ มองเด็กหนุ่มที่ทำตัวไม่ถูก แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า "ตอนนี้นายมีหน้าที่ตั้งใจสอบเกาโกวให้ดี อย่าไปคิดอะไรฟุ้งซ่าน เข้าใจไหม?"
"ขอบคุณพี่ซูโม่ที่เตือน ผมเข้าใจแล้วครับ" หวังเทียนซิงหน้าแดงก่ำ ตอบรับส่ง ๆ แล้วก็นั่งลง ใบหน้าร้อนผ่าว