ซูโม่มองไมลอสที่อยู่ตรงหน้า แววตาสงบนิ่งอย่างยิ่ง กล่าวเรียบ ๆ ว่า "ตาแก้วไหนของนายเห็นฉันลงมือ?"
เขาไม่ได้ลงมือจริง ๆ แค่ขยับไหล่เท่านั้น——
"ก็แกนั่นแหละ!"
เหมาหวินปินที่อยู่บนพื้นลุกขึ้นยืน อดทนต่อความเจ็บปวดรุนแรงจากมือขวา ใบหน้าบึ้งตึงจ้องซูโม่ตาขวาง "ข้าเห็นกับตา แกนั่นแหละที่ชนข้า!"
"อืม"
ซูโม่พยักหน้า ยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบาน "ใช่ ฉันชนนายจริง แต่นายเป็นฝ่ายผลักฉันก่อนไม่ใช่เหรอ? ฉันแค่ป้องกันตัวเฉย ๆ!"
พอได้ยินซูโม่ยอมรับ เหมาหวินปินก็ยิ่งเดือดจัด กัดฟันพูดกับไมลอสว่า "พี่ไมลอส ให้คนนี่คุกเข่าขอโทษข้าที!"
สิ้นเสียง คนรอบข้างก็ทนดูต่อไปไม่ไหว
"เฮ้ย แกนี่ก็จริง ๆ เลอะ ถึงเด็กคนนี้จะผิด ให้เขาขอโทษแกก็พอแล้วนี่? จะให้คนอื่นคุกเข่าขอโทษทำไม?"
"แกก็คนเซี่ยกั๋วเหมือนกันใช่ไหม? รู้จักคำว่า ได้โปรดเถิดคนดีอย่าถือสาเลยไหม?"
"เกินไปแล้ว!"
"หมาอาศัยบารมีเจ้าของ!"
ท่ามกลางเสียงตำหนิชี้แนะ ใบหน้าของเหมาหวินปินยิ่งบูดเบี้ยวหนักขึ้น ตวาดใส่ฝูงชนว่า "เกี่ยวอะไรกับพวกแก? ยังไง พวกแกจะปกป้องไอ้เด็กนี่รึไง?"
"เล่นบทหมาเอาจับหนูแต่เรื่องคนอื่นไม่เข้าเรื่องเลยนะ เชื่อไหมว่าข้าจะฟ้องพวกแกไปด้วยเลย?"
คำพูดนี้ออกมา ผู้คนมุงดูรอบข้างต่างเม้มปากเงียบ แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่ก็ให้เหตุผลอยู่เหนือ
อย่างไรก็ตาม ระบบของเซี่ยกั๋วค่อนข้างเอื้อประโยชน์ให้ชาวต่างชาติจริง ๆ ก่อนหน้านี้เรื่องกระทบกระทั่งกับชาวต่างชาติแบบนี้มีไม่น้อย และผลลัพธ์การจัดการมักจะเข้าข้างฝรั่งอย่างเป็นมิตร