“หึ รู้จักแต่แกล้งกัน!”
เหยียนจิ่วซีกลอกตามองบนใส่ซูโม่ไปหนึ่งที ความงดงามชั่วพริบตานั้น ทำเอาซูโม่ถึงกับกลืนน้ำลาย
“แม่สาวน้อย เอางี้ไหม…อีกรอบ?” ซูโม่ยิ้มหน้าด้านถาม
“ฝันไปเถอะ!”
……
ห้องทำงานท่านอธิการบดี
“ดีเลย ดีเลย ท่านเบาใจได้ ผมรับปากว่าจะเริ่มลงมือภายในหนึ่งสัปดาห์”
หลี่เหรินฮุยถือโทรศัพท์ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
หลังจากวางสาย หลี่เหรินฮุยเอนหลังพิงเก้าอี้ มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เขาไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะมีเรื่องดีๆ แบบนี้ ได้เงินบริจาคตั้งหนึ่งร้อยล้านแบบฟรีๆ?
เรื่องดีๆ แบบนี้ มันเหมือนเวหาโปรยพายลงมาเลยนะ!
ซูโม่เป็นดั่งดาวนำโชคของมหา'ลัยชิงหัวจริงๆ พอเขายื่นขอห้องวิจัย ก็มีคนบริจาคเงินให้มหา'ลัยตั้งหนึ่งร้อยล้านทันที
ช่าง…
เดี๋ยวก่อนสิ
พอหลี่เหรินฮุยคิดมาถึงตรงนี้ ก็พลันรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ
เงินบริจาค?
ซูโม่?
สองเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกันแน่!
เมื่อครู่เพราะตื่นเต้นเกินไป หลี่เหรินฮุยเลยไม่ได้ถามอะไรมาก ตอนนี้นึกย้อนกลับมาก็รู้สึกเลยว่ามันบังเอิญเกินไปหน่อย
หลี่เหรินฮุยโทรหาซูโม่ทันที บอกให้เขามาหน่อย
สิบนาทีต่อมา
ซูโม่และเหยียนจิ่วซีก็ปรากฏตัวในห้องทำงานของหลี่เหรินฮุย
“ท่านอธิการบดี มีอะไรให้ผมหรือครับ?”
น้ำเสียงของซูโม่แฝงความไม่พอใจเล็กน้อย เพราะเขากำลังหยอกล้อกับเหยียนจิ่วซีสาวน้อยอยู่แท้ๆ แต่กลับถูกโทรศัพท์ของหลี่เหรินฮุยมาทำลายบรรยากาศ
นั่นมันช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง…