ทันใดนั้น สายตาทุกคนก็มองมาทางนี้
พอเห็นซูโม่ ทุกคนก็ตาเป็นประกาย
ผู้กอบกู้มาแล้ว
ผู้คนแยกออกให้โดยอัตโนมัติ เปิดทางเดินหนึ่งให้
ซูโม่จูงมือเหยียนจิ่วซีเดินเข้าไป มาถึงข้าง ๆ เฉินเต้าหมิงและเหอกวงเหวิน
ทั้งสองก็สังเกตเห็นการมาถึงของซูโม่เช่นกัน ใบหน้าเฒ่า ๆ ปรากฏสีเขินอายวาบหนึ่ง
อะแฮ่ม ๆ—
“ไอ้หนู แกมาได้ยังไง?”
เฉินเต้าหมิงมองซูโม่ เห็นเหยียนจิ่วซีก็อยู่ด้วย ใบหน้าเฒ่าก็อดไม่ได้ที่จะแดงเล็กน้อย
“ผมนึกขึ้นได้ว่ามีขั้นตอนหนึ่งมีปัญหานิดหน่อย ก็เลยตั้งใจมาปรับปรุงหน่อย”
ซูโม่ยิ้มอธิบาย คำพูดของเขาดึงดูดความสนใจของท่านผู้มีอิทธิพลทั้งสองในทันที
“มีปัญหา?”
เหอกวงเหวินเอ่ยปากถาม: “ปัญหาอะไร?”
“อย่างนี้ครับ ผมมีสูตรคณิตศาสตร์หนึ่งผิดพลาดไปเล็กน้อย ผมคิดทบทวนดูแล้ว แบบนั้นมันจะทำให้การคำนวณต่อยอดหาคำตอบไม่ได้”
ซูโม่กล่าวคำโกหกสีขาว แต่ทว่า ไม่ใช่อย่างนั้น...
“ข้าว่าแล้วมันเป็นยังไง ข้ากับอาจารย์ของเจ้าศึกษากันทั้งวันทั้งคืน ก็หาวิธีแก้ไม่ได้”
เหอกวงเหวินพอได้ยินคำพูดของซูโม่ ก็โพล่งเสียงดังทันที: “ที่แท้ ต้นตอมันอยู่ที่ไอ้หนูแกนี่เอง!”
“ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ตอนนั้นสะเพร่าไปหน่อย”
ซูโม่เอ่ยขอโทษ “ผมจะแก้ไขเดี๋ยวนี้”
เฉินเต้าหมิงลุกขึ้นให้ซูโม่นั่ง ซูโม่นั่งลงแล้ว พอเห็นเนื้อหาบนกระดาษร่างก็รู้ทันทีว่าปัญหาอยู่ตรงไหน
ซูโม่ไม่พูดพร่ำทำเพลง จับปากกาขึ้นมา ฉับ ๆ ๆ...