“ขอเกาะขาแข็งหน่อยนะครับ!”
เหยียนจิ่วซี: “……”
“เสี่ยวโม่ นายอย่าบ้าไปหน่อยเลย”
เหยียนจิ่วซีก้มหน้าลง อดไม่ได้ที่จะมองเรียวขาตัวเอง ใบหน้างามแดงระเรื่อไปหมด
ซูโม่หัวเราะฮิๆ เขาตกใจจริงๆ นะเนี่ย
“ไม่นึกเลยว่าเสี่ยวซีของฉันจะเป็นสาวรวยที่ซ่อนรูป ต่อไปนี้ฉันไม่ต้องทำงานแล้วใช่ไหม?”
เหยียนจิ่วซีถลึงตาใส่ซูโม่แล้วแสร้งทำเป็นดุ แต่เสียงหัวเราะหวานหยาดเยิ้มเอ่ยว่า: “ดีเลย ต่อไปนี้ ฉันเลี้ยงนายเอง”
ซูโม่: “……”
อย่าดีกว่า
ฟังแล้วมันแปลกๆ พิกลนะ...
หลังจากเล่นมุกจบ ซูโม่ก็มองเหยียนจิ่วซีแล้วพูดจริงจัง: “สาว เธอจะใช้เงินจำนวนมากขนาดนี้ ควรบอกคุณป้าสักหน่อยดีกว่า”
“รู้แล้ว”
เหยียนจิ่วซีหัวเราะคิกคัก “ฉันจะโทรหาแม่เดี๋ยวนี้เลย”
พูดจบ เธอก็คว้าโทรศัพท์มือถือออกมา โทรหาแม่ของตนตรงนั้นเลย
ซูโม่นั่งอยู่ข้างๆ สีหน้าประหลาดพิกล
ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกำลังเกาะผู้หญิงกินไปเรื่อยเปื่อยเลย...
พอสายต่อติดปุ๊บ เหยียนจิ่วซีก็เปิดลำโพงทันที เสียงของแม่เหยียนก็ตามมาทันใด
“เสี่ยวซี ลูกคิดอะไรอยู่ถึงโทรหาแม่ตอนนี้?”
ในสาย เสียงของแม่เหยียนแฝงความประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
เพราะว่าเหยียนจิ่วซีจะโทรหานางก่อนนอนเพื่อบอกฝันดีทุกครั้ง
“แม่ หนูมีเรื่องจะบอก”
“เรื่องอะไร ลูกว่ามา”
“หนูจำเป็นต้องใช้เงินก้อนหนึ่ง” เหยียนจิ่วซีพูดจุดประสงค์ออกมาตรงๆ
“เท่าไหร่?”