ผู้นำสูงสุดโบกมือเรียกซูโม่ น้ำเสียงอ่อนโยนลงกว่าเมื่อครู่มาก
“เจ้าหนูนี่มาทำอะไร? ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจจะเรียกเจ้ามา ฝ่ายสืบสวนน่าจะจัดการเองได้อยู่แล้ว”
“เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ให้ผมนั่งรออยู่บ้านได้ยังไง”
ซูโม่เดินไปนั่งข้างผู้นำสูงสุด หลังจากรับสายจากท่านเฉิน เขาก็ทิ้งข้อความไว้ให้เหยียนจิ่วซีหนึ่งแผ่น แล้วมุ่งไปย่านชานเมืองเพื่อขึ้นเครื่องบินพิเศษบินมาที่ตี้ตู
เทคโนโลยีเครือข่ายรุ่นที่ห้ากับวิธีหลอมเหล็กพันหลอมสำคัญเกินไป ถ้าตกไปอยู่ในมือประเทศอื่น โดยเฉพาะประเทศต้าหยาง คู่แข่งตายตัวของเซี่ยกั๋ว
สถานการณ์ระหว่างประเทศก็จะพลิกผันไปจนจำไม่ได้ว่าเดิมเป็นอย่างไร
ซูโม่กวาดสายตามองคนรอบวงอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “อะไรนะ ลืมบอกทุกคนไปอย่างหนึ่ง ตั้งแต่มาถึงตี้ตู ผมทำอะไรไปหนึ่งอย่าง”
“ทำอะไร?”
“ปิดเครือข่ายของตี้ตูไม่ให้ติดต่อภายนอก”
ซูโม่ยิ้มแล้วอธิบาย “นั่นแปลว่าตอนนี้สัญญาณส่งออกไปข้างนอกไม่ได้แล้ว แต่การสื่อสารปกติภายในตัวเมืองยังใช้ได้ตามปกติ”
“แล้วก็บังเอิญเหลือเกิน ทันทีที่ปิดเครือข่าย ผมก็ดักจับสัญญาณที่กำลังส่งออกไปด้านนอกได้ชุดหนึ่ง เนื้อหาคือโค้ดยาวเป็นพรวน จุดที่ส่งสัญญาณก็อยู่ที่โรงแรมกั่วปินน่ะสิ”
คำพูดจบลง คนที่นั่งอยู่ที่นั่งที่หกด้านซ้ายก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
แต่ก็แค่วูบเดียว อีกไม่ทันไรสีหน้าของคนคนนั้นก็กลับมาเป็นปกติ
คนคนนี้คือเหยียนจี้จวิน ที่เคยมีโอกาสได้พบหน้าซูโม่มาแล้วครั้งหนึ่ง