ซูโม่ไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อยเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้
ตอนนี้เขาแทบไม่เปิดดูเวยปั๋วเลยตามปกติ
ค่าสาวกของเขาใกล้จะถึงเพดานสุดแล้ว แม้แต่เรื่องใหญ่โตระดับกวาดล้างรางวัลโนเบลทั้งหมด ค่าสาวกก็เพิ่มขึ้นแค่นิดหน่อย
ไม่มีโอกาสได้จับฉลาก ก็เลยขี้เกียจจะสนใจเวยปั๋ว
ยุ่งมาทั้งคืน
จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้นตอนสี่ทุ่มกว่าๆ
มองกระดาษร่างสิบกว่าแผ่นตรงหน้า ซูโม่พยักหน้าพึงพอใจ
เขาภูมิใจกับข้อสอบเกาเข่าที่ออกครั้งนี้มาก
พอใจจะพอใจอะไรก็ไม่รู้ พอใจสุดๆ ไปเลย
ทุกข้อ ซูโม่ปรับความยากขึ้นตามสัดส่วน 31% แน่นอนว่าไม่ใช่เด็ดขาดทุกข้อ
เพราะบางข้ออาจบังเอิญถูกปากคนไม่กี่คนก็ได้
แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่ทำอะไรไม่ได้
การออกข้อสอบแบบนี้ ทำให้สมบูรณ์แบบได้ยากเหลือเกิน
แม้แต่ซูโม่ก็ทำไม่ได้
เขาทำได้แค่สุดความสามารถ เพื่อปรับความยากของข้อสอบให้สมเหตุสมผลขึ้น……
ยืดเส้นยืดสายหนึ่งรอบ ซูโม่ชำเลืองมองเวลา ท้องก็ร้องครืดคราดประท้วงขึ้นมา
พอมาถึงชั้นสาม เขาก็สั่งเสี่ยวเสี่ยวซีให้ทำอาหารเช้า
แล้วก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟา
มองเสี่ยวเสี่ยวซีที่ยุ่งอยู่ในครัว ซูโม่รู้สึกซาบซึ้งในใจเบาๆ
เทคโนโลยีเปลี่ยนชีวิตจริงๆ เลย!
"เจ้าตัวดีนั่นโทรมาอีกแล้ว……"
หน้าจอแสดงผู้โทร โทรศัพท์สายนี้มาจากท่านเฉิน
ซูโม่กดรับสาย เปิดโหมดลำโพง แล้วแนบโทรศัพท์ไว้ที่หู ถามอย่างเหงาหงอยว่า "ท่านเฉิน โทรมาตั้งแต่เช้าตรู่ มีเรื่องสำคัญอะไรหรือครับ"
"ก็มีเรื่องหนึ่งจริงๆ"
น้ำเสียงหนักอึ้งของท่านเฉิน แฝงความโกรธที่หาได้ยากยิ่ง "ขอบอกข่าวร้ายสักเรื่อง เมื่อคืนนี้มีคนขโมยโค้ดหลักของเทคโนโลยีเครือข่ายรุ่นที่ 5 ไป จนเช้าวันนี้ทีมช่างเทคนิคถึงจะตรวจพบจากร่องรอยบนเครือข่าย"