พอได้ยินดังนั้น คนในห้องประชุมต่างก็พยักหน้ากันมากมาย
คิดดูดี ๆ แล้วก็จริงอย่างนั้น
ถ้าเรื่องนี้เป็นฝีมือจ้าวเยาว์กั๋วจริง เขาก็ไม่มีทางทิ้งหางเสี้ยนไว้ให้จับหรอก
ยิ่งไปกว่านั้น อย่างพยานหลักฐานชัด ๆ อย่างโน้ตบุ๊กนี่ขนาดไหน
เรื่องนี้ก็เป็นอย่างที่ซูโม่ว่าจริง ๆ มันผิดปกติเกินไป!
ประมุขก้มหน้าครุ่นคิด แล้วเอ่ยถามช้า ๆ ว่า "ซูโม่ เมื่อเธอรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ฝีมือจ้าวเยาว์กั๋ว งั้นฆาตกรตัวจริงคือใคร?"
"ฆาตกรอยู่ที่นี่แหละ"
ซูโม่ยิ้ม แล้วหันไปถามจ้าวเยาว์กั๋วว่า "ท่านจ้าว ขอรบกวนเล่าหน่อยได้ไหมครับว่าเมื่อคืนทำอะไรมาบ้าง?"
จ้าวเยาว์กั๋วมองซูโม่ด้วยสายตาขอบคุณ แล้วรีบตอบ "เมื่อคืนผมกับลาวเหยียนดื่มเหล้ากันหน่อย อยู่ที่โรงแรมตลอด ตรงนี้ลาวเหยียนเป็นพยานได้ แต่ว่า..."
"เล่าต่อ"
"แต่ว่าตอนเกือบหกโมงเช้า ผมไม่รู้ยังไงก็นอนอยู่ในลิฟต์ ตื่นมาก็เดินกลับห้อง ที่ลาวเหยียนบอกว่าผมเดินกลับมาจากข้างนอก ก็หมายถึงตรงนี้"
จ้าวเยาว์กั๋วทำหน้าเคร่งเครียด แล้วพูดว่า "ผมจริง ๆ ไม่รู้ว่าตัวเองไปโผล่อยู่ในลิฟต์ได้ยังไง เมื่อคืนดื่มกับลาวเหยียนจนสองทุ่ม แล้วเราก็นอนกันที่ห้องผม"
"หรือจะเดินละเมอกันนะ?"
เหยียนจี้จวินเอ่ยขึ้นทันที ใบหน้ามีความรู้สึกผิดปนอยู่ "ลาวจ้าว ผมไม่ได้สงสัยนายนะ แต่เมื่อกี้หลักฐานทุกอย่างชี้มาที่นายหมด หัวผมร้อนวูบ ก็เลย... เฮ้อ!"