"ห๊ะ?"
หลี่เหรินฮุยอึ้งไป ก่อนจะหันไปดูนาฬิกาบนผนัง แล้วสีหน้าก็เจื่อนลงทันที
จริงด้วย!
นี่มันหกโมงเย็นแล้วนี่นา
"ได้ๆ เดี๋ยวผมไปนะ"
พูดจบ หลี่เหรินฮุยก็ลุกออกจากห้องทำงาน
เฉินเต้าหมิงนั่งบนโซฟาด้านขวามือของซูโม่ ใจจดจ่ออยู่กับกระดาษร่างที่เขียนค้างไว้ครึ่งหนึ่ง
เขานับว่าเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับแถวหน้าของเซี่ยกั๋วแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังต้องตะลึงไปกับแนวคิดการแก้ปัญหาของซูโม่ที่ลื่นไหลราวกับปล่อยไก่บินอย่างนั้นแหละ
ทุกสูตรคณิตศาสตร์ล้วนพลิกแพลงได้ลงตัวราวกับวิถีเล็บของละมั่ง ดูแล้วเฉินเต้าหมิงเคลิบเคลิ้มเหมือนต้องมนต์
ในฐานะนักคณิตศาสตร์ระดับสี่ เฉินเต้าหมิงไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย
ตลอดมา มีแต่เขาเป็นฝ่ายชี้แนะคนอื่น แต่ไม่เคยมีใครมาชี้แนะเขา...
แต่วันนี้ เฉินเต้าหมิงได้สัมผัสแล้ว...
ทว่า เขาเป็นอาจารย์ของซูโม่นะ!
ความรู้สึกนี้มันแปลกบอกไม่ถูกจริงๆ
แต่เฉินเต้าหมิงก็ห้ามใจไม่ให้ดำดิ่งสู่ห้วงสมุทรแห่งคณิตศาสตร์ไม่ไหว...
"สาว หิวยัง?"
ซูโม่มองเหยียนจิ่วซีข้างกาย ก่อนจะลูบหัวเล็กๆ ของเธออย่างเอ็นดู
"ไม่เป็นไร ยังพอไหวอยู่"
สัมผัสได้ถึงความสนิทสนมของซูโม่ เหยียนจิ่วซีก็แลบลิ้นออกมาอย่างน่ารัก
"เสี่ยวโม่ ตอนนี้ถึงขั้นไหนแล้ว?"
"ก็ประมาณครึ่งหนึ่งได้แล้ว"
ซูโม่ประเมิน ก่อนจะพูดผลลัพธ์ที่น่าเหลือเชื่อออกมา
"หา?"