“เสี่ยวโม่ของฉันหล่อที่สุด!”
ซูโม่ : “…”
นี่มันอะไรกัน?
จากนิสัยของเหยียนจิ่วซีแล้ว ไม่ใช่ควรจะจิกกัดเขาสักหน่อยหรือไง?
วันนี้ทำไมถึงผิดปกติขนาดนี้?
ซูโม่ทนไม่ไหว เอื้อมมือไปแตะหน้าผากขาวไร้ที่ติของเหยียนจิ่วซี พลางพึมพำเบา ๆ
“นี่ก็ไม่เห็นจะมีไข้นี่! หรือว่าฉันหูแว่วไปเอง?”
เหยียนจิ่วซี : “…”
เอี๊ยด—
ทันทีที่หลี่เหรินฮุยและเฉินเต้าหมิงเดินเข้ามา ก็เจอภาพหวานเลี่ยนแบบนี้เข้าให้
ทั้งสองถึงกับเขินจนตัวหงิก
อะแฮ่ม—
เฉินเต้าหมิงกระแอมไอแรง ๆ แกล้งทำเป็นแค่จะเข้ามาดูว่าการถอดรหัสคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว
แต่ไม่คิดเลยว่าจะโดนยัดอาหารหมาใส่แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
พอเหยียนจิ่วซีได้ยินเสียง ก็รีบปล่อยแขนซูโม่ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อไปหมด
ส่วนซูโม่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย ก็แหงล่ะ หน้าด้าน ๆ ของเขามันถึงขั้นเทพปรมาจารย์แล้วนี่นา
“อาจารย์ ท่านอธิการ ทั้งสองท่านยังอยู่อีกเหรอครับ?”
เฉินเต้าหมิง : “…”
หลี่เหรินฮุย : “…”
ฟังดูเข้าทีมั้ยล่ะถามว่า?
อะไรคือ 'ยังอยู่อีกเหรอ' !
พวกท่านเพิ่งเดินเข้ามาเองนะ!
นี่มัน…
หลี่เหรินฮุยหัวเราะแห้ง ๆ เอ่ยปากถามว่า “ซูโม่เอ๊ย ตอนนี้ถอดรหัสไปถึงไหนแล้ว?”
ทำไงได้ ก็ซูโม่เนี่ยเป็นสมบัติของชาติยังไงล่ะ
ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้กับเขา เขาคงสวนกลับไปแบบไม่เหลือชิ้นดีแล้ว
“เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์”