พอเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ซูโม่ก็วางใจได้เสียที
นอนพักสักครู่ ซูโม่ก็โทรหาเหยียนจิ่วซี
……
ใต้หอพักหญิง
"เสี่ยวโม่ นายไม่พักผ่อนดี ๆ เรียกฉันออกมาทำไม?"
เหยียนจิ่วซียืนอยู่ตรงหน้าซูโม่ ทำปากยื่น เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างมาก
ท่าทางน่ารักของเธอทำให้ซูโม่รู้สึกขำไม่หยุด
"สาว ข้าบอกแล้วว่าไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ"
พูดจบ ซูโม่ยังตั้งใจกระโดดสองทีเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองหายดีแล้วจริง ๆ
เหยียนจิ่วซีเห็นดังนั้นก็รีบดึงซูโม่ไว้
"เสี่ยวโม่ ฉัน...เชื่อนายแล้ว แต่ว่า เลิกกระโดดได้ไหม?"
ซูโม่: "……"
ได้เลย
สาว คนนี้ยังไม่เชื่อเขาสนิทใจ
The girl still doesn't fully believe him.
แต่ว่า แบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
อย่างไรก็ตาม กรณีของซูโม่ มันผิดปกติเกินไปจริง ๆ
"สาว ไป ไปหาท่านอธิการกับข้า"
ซูโม่ยักไหล่อย่างจนใจ ตัดสินใจไม่พูดเรื่องนี้อีก
"ไปทำอะไร?"
"แก้โจทย์ไง!"
……
ห้องทำงานท่านอธิการบดี
"อะไรนะ?"
หลี่เหรินฮุยมองซูโม่ด้วยความตกใจ "นายจะแก้แบบจำลองคณิตศาสตร์นั่นเดี๋ยวนี้เลยเหรอ?"
"ใช่แล้ว!"
ซูโม่ยิ้มจาง ๆ "ยังไงซะ ตอนนี้ข้าก็ว่าง"
พูดถึงตรงนี้ ซูโม่เปลี่ยนน้ำเสียง "แน่นอน ถ้าท่านอธิการบดีไม่ยินยอม ข้าก็ไม่ทำก็ได้"
หลี่เหรินฮุย: "……"
ไม่ยินยอม? ต่อให้สมองเขาจะเลอะเลือนไปแล้ว ก็ไม่มีทางปฏิเสธหรอก!
"ข้าไม่มีปัญหาอยู่แล้ว"
ซูโม่ได้ยินคำพูดของหลี่เหรินฮุยก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้