“ซ่า ๆ……”
ไม่นานนัก ซูโม่ก็คำนวณความแม่นยำในการตัดได้
กว้าง 2.5 มิลลิเมตร ยาว 1 เซนติเมตร
“ฟี้ย——”
“ฟี้ย——”
เสียงตัดโลหะดังขึ้น
เมื่อจะเพิ่มความสวยงามให้สุดตา งั้นก็ใช้โลหะไทดั้ลทั้งสายเลย สีน้ำเงินเข้มจะได้เข้ากับจี้สีน้ำเงินเข้มพอดี
ใช้เวลาไป 5 นาที ซูโม่ได้แท่งโลหะไทดั้ลยาว ๆ มา 24 แท่ง ส่วนบล็อกโลหะหายากน้ำหนัก 5 กิโลกรัม หายไปไม่ถึงหนึ่งในสิบ
อย่าคิดว่าจบแล้วนะ นี่แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
จะเอาตัวส่งพลังงานขนาดใหญ่เกินจำเป็นออกไป มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก
ซูโม่ถือแท่งโลหะไทดั้ลยาว 24 แท่ง เดินไปที่เครื่องแกะสลักความละเอียดสูง แล้วเริ่มร่างภาพร่าง
คิ้วของเขาขมวดเป็นระยะ ปากก็บ่นพึมพำกับตัวเองว่า “การปล่อยอนุภาคพลังงาน ต้องบีบอัดแล้วกรองก่อน… เอ๊ะ ไม่ใช่ ต้องกรองก่อนถึงจะบีบอัดได้ แล้วค่อยใช้ตัวผลักพลังงานขนาดจิ๋วสร้างเกราะป้องกันพลังงานรอบ ๆ …”
เหยียนจิ่วซีเดินเบา ๆ มาหยุดข้าง ๆ ซูโม่ ฟังศัพท์เฉพาะทางลึกลับเหล่านี้แล้วรู้สึกไร้ทางสู้ขึ้นมาเอง
ทุกคำในประโยคนี้ เธอรู้จักหมด
แต่พอรวมกันเป็นประโยคเดียว เธอกลับอึ้งตึ้บ
อนุภาคพลังงานอะไรน่ะ บีบอัดกรองอะไรน่ะ……
เหยียนจิ่วซีรู้สึกท้อแท้อย่างบอกไม่ถูก
โลกของซูโม่เป็นโลกที่โดดเดี่ยว เพราะในโลกนั้นมีแค่เขาคนเดียว
คนอื่นเหยียบเข้าไปไม่ได้เลย!
เธอหยิบสมุดฝึกข้อสันนิษฐานคณิตศาสตร์ขึ้นมา แล้วเดินออกจากชั้นใต้ดินชั้น 2 อย่างเงียบ ๆ
ซูโม่ไม่ทันสังเกตเห็นเรื่องนี้เลย ตอนนี้เขากำลังจมดิ่งอยู่ในมหาสมุทรของการวิจัย
ทุก ๆ วินาที ในสมองของเขากำลังคำนวณเสมือนอย่างบ้าคลั่ง