สิบกว่านาทีต่อมา
เหยียนจิ่วซีปรากฏตัวที่ชั้นใต้ดินชั้นสอง
นี่คือครั้งแรกที่เธอมาห้องทดลองใต้ดิน เธอมองไปรอบ ๆ ด้วยความแปลกใหม่ จ้องมองเครื่องมือที่เรียกชื่อไม่ถูกนั่นทีนี่ที นี่แตะทีนั่นแตะที จนซูโม่ขำจนตัวโยน
เขาลากเหยียนจิ่วซีมาที่โต๊ะทดลอง ชี้ไปที่โลหะหายากสามก้อนแล้วพูดว่า "เสี่ยวซี หยุดดูที่อื่นก่อน มีเรื่องสำคัญต้องรบกวน"
เหยียนจิ่วซีถอนสายตากลับมา มองโลหะหายากสามก้อนบนโต๊ะด้วยความงง "เสี่ยวโม่ สามก้อนนี้เป็นโลหะหายากเหรอ?"
เรื่องโลหะหายากนี่เธอไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่นิดเดียว
"ใช่!"
ซูโม่แนะนำทีละก้อน "ก้อนซ้ายสุดเป็นโลหะหายากระดับ 5 'เย่ซิง' พอแสงรอบ ๆ มืดลง มันจะกะพริบเป็นระยะเหมือนดาว"
"ก้อนที่สองเป็นโลหะหายากระดับ 5 'เก้ารื่อ' ส่องประกายทั้งเนื้อ แม้ในบรรดาโลหะหายากระดับ 5 ก็ถือเป็นสายพันธุ์หายากฉกาจฉกรรณ์"
"ส่วนก้อนที่สาม เป็นโลหะหายากระดับ 4 ชื่อว่า 'เฉาซี' เนื้อค่อนข้างนุ่ม คล้ายทองแต่ไม่ใช่ทอง สีน้ำเงินเข้มบริสุทธิ์มาก"
โลหะหายากสามก้อนนี้ คือสามก้อนที่ซูโม่คิดว่าสวยที่สุดจากโลหะหายากหลายร้อยชนิด ส่วนคุณสมบัติของทั้งสามก้อนนั้น เขาไม่เอ่ยปากสักคำ
ยังไงก็ตาม พูดไปเหยียนจิ่วซีก็ไม่เข้าใจอยู่ดี
ดังนั้น เขาแค่ต้องรู้ว่าเหยียนจิ่วซีคิดว่าโลหะหายากแบบไหนสวยกว่ากัน
ซูโม่หยิบสร้อยคอสีน้ำเงินเข้มออกมาวางบนโต๊ะ ยิ้มแล้วพูดว่า "เสี่ยวซี เธอไม่ได้บ่นว่าสร้อยคอเส้นนี้หน้าตาไม่ค่อยผ่านเหรอ เลยเตรียมจะปรับปรุงมันใหม่ โดยให้เธอเป็นคนตัดสินใจเรื่องวัสดุ"