หกโมงเย็นครึ่ง
สองคุณนายผู้เป็นมารดามาถึงตรงเวลา
แม่ของซูเปลี่ยนจากการแต่งตัวแบบปกติของวันไหน ๆ วันนี้ใส่ชุดราตรีสีดำ คลุมด้วยเสื้อคลุมผ้าขนสัตว์สีอ่อน ดูอ่อนเยาว์ลงไปหลายปี แม้ใบหน้าจะมีริ้วรอยบาง ๆ แต่ก็ปกปิดความงามสมัยหนุ่มสาวของเธอไม่อยู่
ซูโม่ตะลึงมองแม่ของตัวเอง เดินวนรอบสองรอบ แล้วพูดด้วยความประทับใจว่า "แม่ นี่ไม่ได้เลยนะ แต่งตัวแบบนี้อ่อนลงไปเยอะเลย"
พูดพร้อมกันนั้น ในใจก็รู้สึกขื่น ๆ ขม ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อครั้งอดีต แม่ของเขาเป็นสุภาพสตรีชั้นสูงตัวจริง แต่เพราะหลงรักพ่อ จึงถูกตระกูลตัดสินสัมพันธ์ทิ้ง
แล้วพ่อกลับประสบอุบัติเหตุ แม่ต้องอดทนเลี้ยงดูเขาให้โตมา ทั้งเหนื่อยยาก ทั้งชีวิตลำบาก
แต่โชคดีที่ตอนนี้เขาสามารถให้ชีวิตที่สะดวกสบายกับแม่ได้แล้ว
วันนี้เห็นแม่ในชุดนี้ตั้งแต่แรกเห็น ซูโม่ตกใจก่อน แล้วก็ยินดีจนใจเต้นแซ่
แม่ของซูก้มมองชุดบนตัว ยิ้มอ่อนโยน "สวยไหม?"
"สวย!"
เหยียนจิ่วซียิ้มน่ารัก กอดแขนแม่ของซูแล้วรีบพูดแย่งหน้า "คุณแม่ซูสวยมากเลยค่ะ"
"ถูกต้อง!"
ซูโม่ยิ้ม "แม่ ไม่ว่าเมื่อไหร่ ในใจผม แม่สวยที่สุดเสมอ"
"โอ๊ะ?"
แม่ของซูยิ้มเจ้าเล่ห์ แซวเสียงเรียบ ๆ "งั้นบอกหน่อยสิ แม่กับเสี่ยวซี ใครสวยกว่ากัน?"
ซูโม่: "……"
แม่! แม่แท้ ๆ ของผมนะ!
จะถามก็ถามเรื่องอื่นสิ ทำไมต้องถามแบบนี้?
นี่มันเหมือนกับคำถามว่า แม่ผัวกับภรรยาตกน้ำ จะช่วยใครก่อน ไปมากกว่าตรงไหน?
ยากจริง ๆ!
เหยียนจิ่วซีขยับตาใส่ซูโม่ ยิ้มหวาน "แน่นอนว่าคุณแม่ซูสวยที่สุดสิคะ!"