เดิมทีซูโม่กะจะพาเหยียนจิ่วซีไปดูบ้านใหม่ในตอนบ่าย ตอนซื้อบ้านคราวก่อน ทั้งคู่ก็แค่เห็นผ่าน ๆ เกือบทั้งหมดเป็นหน้าที่แม่ของซูจัดการ
แต่พอมองว่าเหยียนจิ่วซีเหมือนไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้เท่าไหร่ เขาก็ล้มเลิกความคิดไป
เหยียนจิ่วซีเป็นเพื่อนคุยกับแม่ของซูทั้งบ่าย ซูโม่นั่งเหม่ออยู่ข้าง ๆ ตลอด เขาคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าผู้หญิงมีเรื่องให้คุยกันเยอะแยะได้ยังไง
ไม่ว่าจะเครื่องสำอาง เสื้อผ้า รองเท้า คุยได้หมดทุกเรื่อง
เหยียนจิ่วซีกับแม่ของซูดูไม่มีช่องว่างวัยเลย ใครไม่รู้คงนึกว่าสองคนนี้เป็นเพื่อนสนิทกัน
บ่ายห้าโมง มือถือเหยียนจิ่วซีดัง หลังรับสายเธอเปิดโหมดลำโพง
"พ่อ มีอะไรเหรอ?"
"เสี่ยวซี ลูกว่า…ถึงเวลากลับบ้านหรือยัง?"
ในสายเป็นเสียงของหนิงไห่ แฝงแววเตือนและต่อรอง
ซูโม่ขมวดคิ้ว พ่อตาคนนี้กำลังจะออกแผลง ๆ อีกแล้ว
เหยียนจิ่วซียิ้ม ตอบว่า "ไม่มีอะไรนี่คะ ลูกอยู่เป็นเพื่อนคุณน้าแป๊บหนึ่ง ไม่รีบกลับหรอก"
"แค่ก—"
"มีธุระ พ่อมีธุระกับลูก กลับมาก่อนเถอะ"
"ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวลูกกลับบ้าน"
ได้ยินว่ามีธุระ เหยียนจิ่วซีไม่ได้คิดอะไร ก็พยักหน้าตกลง
"แค่นี้ก่อน วางแล้ว…ตื๊ดตื๊ด……"
วางมือถือ เหยียนจิ่วซีผงกหัวเบา ๆ ให้แม่ของซู "คุณน้า งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ"
"จ้ะ"
แม่ของซูเหลือบมองลูกชายหน้าง้ำ แล้วแอบเตะเขาทีนึง "เสี่ยวซีจะกลับบ้าน มอบภารกิจนี้ให้ลูกแล้วกัน"