"คุณซูครับ... แน่ใจนะคะว่าจะซื้อคันนี้?"
อี้หลิงหลิงอ้าปากค้าง มองซูโม่ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความกังขาอย่างแรง
รถราคาเกือบห้าสิบล้าน แค่นี้ก็ซื้อเลย?
อย่างน้อยก็น่าจะดูให้ละเอียดหน่อยไหม!
ตั้งแต่ซูโม่เข้าร้านมายังไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงทดลองขับเลย
หรือว่านี่จะมาหลอกให้ฉันดีใจเล่น?
เป็นไปได้สูงมาก!
อี้หลิงหลิงกระแอมเบา ๆ แล้วพูดเป็นนัยเตือนว่า "คุณซูคะ ดูอีกสักหน่อยไหม? ราคาออกรถคันนี้เกือบห้าสิบล้านนะคะ ฉันว่าคุณน่าจะลองพิจารณาดูอีกที..."
แต่ยังพูดไม่ทันจบ เสียงเธอก็หยุดกึก
เพราะตรงหน้าเธอปรากฏบัตรใบหนึ่งขึ้นมา บัตรธนาคาร
ซูโม่ยิ้มบาง ๆ แล้วพ่นคำสองคำออกมาเบา ๆ ว่า "รูดบัตร"
การซื้อรถสำหรับเขา แค่มองแล้วถูกใจก็พอแล้ว เรื่องราคากับความคุ้มค่าอะไรนั่น เขาไม่เคยเอามาคิดเลยสักนิด
ลิ้มรสความรู้สึกแบบเศรษฐีใหม่ดูสักตั้ง ก็รู้สึกว่าไม่เลวนะ
เมื่อเห็นแบล็กการ์ดตรงหน้า อี้หลิงหลิงก็รู้ทันทีว่าตัวเองเจอลูกค้าเบิ้ม ๆ แล้วล่ะ ท่าทางของเธอจึงนอบน้อมยิ่งกว่าตอนแรกเยอะ แถมยังส่งสายตาหวานเชื่อมใส่ซูโม่เป็นระยะ ๆ
ซื้อรถแพงหูฉี่เหมือนซื้อผักกาดในตลาดแบบไม่ยี่หระ ต้องเป็นคุณชายระดับเทพแน่ ๆ
ถ้าเธอสามารถสานสัมพันธ์อะไรสักนิดกับเขาได้ล่ะก็ —
แต่... ซูโม่กลับไม่เคยชายตามองอี้หลิงหลิงแม้แต่น้อยเลยสักครั้งเดียว อี้หลิงหลิงก็สวยอยู่นะ แต่มันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ?
เทียบกับเหยียนจิ่วซีแล้ว อี้หลิงหลิงก็ดูธรรมดาเกินไป ขนาดสาวงามระดับท็อปอย่างอันหรานกับลู่หว่างโยว ยังเข้าไม่ถึงหัวใจเขาได้เลย นับประสาอะไรกับอี้หลิงหลิงที่หน้าตาดีแค่ระดับหนึ่ง?